Magazyn

Z perspektywy dzisiejszej mizerii humanistycznej trudno uwierzyć, że Henryk Sienkiewicz był pisarzem bardzo poczytnym. To bogactwo mowy polskiej, jej archaizowanie, swobodne przechodzenie od opisu dyskursu politycznego do krotochwili, gry słowne, a jakby było komuś mało, to i łacińskie wtręty sarmackich bohaterów Trylogii.

W żyłach naszych płynie krew, co ścina się na widok nędzy i ciemnoty (…). Konieczne jest podjęcie walki przeciwko ciągłemu utrzymywaniu pewnych kast i instytucyj (pisownia oryginalna – red.), przeciw układowi stosunków, które oddzielają pracującego od narzędzi pracy. Na takie instytucje będziemy zapatrywać się jako na siły wrogie”. Tymi słowami prawie 140 lat temu prekursor socjologii Ludwik Krzywicki polemizował z czołowym pozytywistycznym kronikarzem epoki Bolesławem Prusem.

We Włoszech pojawiają się najciekawsze pomysły na wyjście z ekonomicznego pata. Powodem tego fermentu jest odblokowanie sceny politycznej i dojście do władzy egzotycznej koalicji lewicowego Ruchu Pięciu Gwiazd z prawicową Ligą, ugrupowań populistycznych.

W 2014 r. dziennik „The Telegraph” napisał o sposobach wykorzystania w więziennictwie nowoczesnych środków farmakologicznych, wywołujących wrażenie wydłużenia się czasu. Wyroki 500 lat więzienia – niemożliwe do odbycia w całości przez osobniki gatunku ludzkiego – wykonywane byłyby więc w jeden dzień po zażyciu przez skazanego odpowiedniej pigułki (zob. K. Mamak, „Prawo karne przyszłości”, Warszawa 2017, s. 33-34).

To, jak zachodni politycy odnajdują się w relacjach z dyktatorami, miewa posmak perwersji. Tyrani wchodzą w rolę macho, a przywódcy potężnych demokratycznych krajów sprawiają wrażenie onieśmielonych dziewic.

Żyć wiecznie. Niekoniecznie w swoim ciele. Transhumanizm obiecuje nam rewolucję. Już w 2045 r.