MAGAZYN

Choć różni ich niemal wszystko obaj prezentują szerokie programy, których wspólnym mianownikiem jest bezpieczeństwo i przyszłość Polski w niestabilnym świecie. W centrum ich propozycji znajdują się m.in. polityka migracyjna, kondycja armii, ochrona zdrowia, system podatkowy, edukacja oraz stosunek do równości i tradycyjnych wartości. Jakie programy wyborcze zaprezentowali Rafał Trzaskowski i Karol Nawrocki?

Obaj kandydaci na prezydenta Polski obiecują przyspieszenie rozwoju gospodarczego i dogonienie najlepszych. Żaden natomiast nie przedstawia spójnej wizji wykraczającej poza cel kampanii, jakim jest zdobycie poparcia.

„To najbardziej konserwatywna część Polski i najbardziej katolicka część Polski. I to jest to, o co walczymy każdego dnia. Jeszcze Polska nie zginęła! Polska nie jest stracona. Podobnie jak nie jest stracona zachodnia cywilizacja” – mówił podczas konferencji CPAC w Rzeszowie Jack Michael Posobiec III.

Obstawiałbym, że czekająca nas rozgrywka będzie bardzo pragmatyczna. I że będzie musiała toczyć się inaczej niż przez ostatnie 20 lat.

Heglowski Zeitgeist podpowiada, że w zachodnim świecie wiatr historii wyraźnie wieje dziś w prawą stronę. Społeczeństwa stają się coraz bardziej plemienne i indywidualistyczne, co przekłada się na sprzeciw wobec elitaryzmu i merytokracji (w tym dominacji dyskursu eksperckiego i naukowego) oraz kontestowanie liberalnych instytucji. W efekcie mamy powrót kultury siły i akceptację przemocy w przestrzeni publicznej.

W poniedziałek rano moja córka ma zajęcia na godz. 7.35, a syn powinien być wcześniej w przedszkolu. Dzięki temu, że moje dzieci wcześniej zaczną dzień, zdążę na kolegium, a potem na rozmowę o tym, jak banki mogą zwiększyć finansowanie budowy mocy energetycznych. To kluczowy temat dla naszej gospodarki. Musimy o nim sensownie napisać.

„Wybory 1 czerwca będą najważniejszymi po 1989 r.” – przekonywał Karol Nawrocki na wiecu w Toruniu. Jak podkreślał, zwycięstwo Rafała Trzaskowskiego doprowadziłoby do powstania w Polsce „monopolu politycznego jednego środowiska”, a „łańcuch podejmowania decyzji” miałby wyglądać następująco: „najpierw Berlin albo Bruksela, potem premier Tusk, a na końcu notariusz w Pałacu Prezydenckim”. On sam miałby być gwarantem ochrony tradycyjnych wartości oraz systemu politycznego opartego na równowadze władzy, a także „bronić świadczeń społecznych”.

Sprawność fizyczna polityków okazuje się coraz częściej równie istotna co siła intelektu. Mięśnie niekoniecznie jednak gwarantują długofalowe sukcesy