MAGAZYN

Historia jest od opisu faktów, popkultura od dawania rozrywki, a jeśli przy okazji może powiedzieć coś prawdziwego o historii, to tym lepiej. W tym roku wzięła się do pierwszego króla Polski

Polska – ta nasza, współczesna – ma na koncie wiele sukcesów. Również w dziedzinie edukacji. Zarazem szkolnictwo powszechne – to zdanie nie moje, lecz bardzo wielu nauczycieli i nauczycielek – mogłoby być znacznie lepsze. „Lepsze” znaczy: mniej zbiurokratyzowane, bardziej nastawione na wspieranie aktywnych, dobrze uczących nauczycieli. Mniej wpatrzone w oczekiwania oświatowych władz, bardziej wrażliwe na problemy dzieci i młodzieży. Aby tak się stało, trzeba postępować dość ostrożnie, a zarazem konsekwentnie. Niestety, Polska owładnięta jest chorobą dyfuzyjno-polaryzacyjną, jak mógłby powiedzieć Jarosław Kaczyński. W miejsce ostrożności mamy przed- i powyborcze histerie oraz nadmierną rolę specjalistów od zarządzania strachem i wrogością.

Narodowy Bank Polski chwali się tym, że złoto stanowi już ponad jedną piątą naszych rezerw walutowych, a waga kruszcu należącego do NBP to już 515,5 tony (więcej niż posiada Europejski Bank Centralny).

Iran był życiową misją Netanjahu, a teraz stał się jego największym trofeum – mówi były doradca premiera Izraela.

Czy szkoła to wciąż miejsce integracji? Czy prywatna edukacja pogłębia społeczne podziały? Dane ogólnopolskie tego nie potwierdzają. Jeszcze?

W bliskowschodniej układance Rosja staje się coraz mniej potrzebna już nie tylko Teheranowi. Stanom Zjednoczonym i Chinom także, a to dla Putina potencjalnie duży problem.

W normalnych warunkach negocjatorzy doskonale rozumieją, że powinni się kierować motywami ekonomicznymi, a nie kalkulacjami politycznymi