Magazyn

Niedawno obchodziliśmy 40. rocznicę Porozumień Sierpniowych. Z tej okazji Bogdan Borusewicz, jeden z liderów strajku w Stoczni Gdańskiej, udzielił wywiadu „Gazecie Wyborczej”. Nie był to zwykły okolicznościowy wywiad – Borusewicz przedstawił w nim jednoznaczną interpretację wydarzeń z sierpnia 1980 r. Mówił, że był to bunt zorganizowany przez opozycyjnych inteligentów. A robotnicy? Ci odegrali rolę narzędzia w ich rękach. Potężnego, lecz tylko narzędzia. „Strajku w stoczni nie zrobili robotnicy” – głosił tytuł rozmowy.

A co jeśli pandemia zmieni nas na gorsze? Co jeśli umocni ona tendencje antywspólnotowe i da lepszą wymówkę dla postaw indywidualistycznych? A jeśli to wszystko przeleje się jeszcze na relacje społeczne i gospodarcze, przynosząc coś w rodzaju recydywy neoliberalizmu?

Apel Patryka Jakiego, aby koledzy z prawicy przestali używać sformułowania „ideologia LGBT”, a skupili się na określeniu „ideologia gender”, jest ucieczką do przodu.

Szlachcic Radek Sikorski zadeklarował, że nie zapłaci abonamentu radiowo-telewizyjnego i powołał się przy tym na klauzulę sumienia – po prostu czuje wewnętrzny sprzeciw wobec tego, co wyprawia się w publicznej TV. Szczerze mówiąc, zaczynam poważnie rozważać to samo, choć z zupełnie innych powodów. Zresztą nie tylko przestanę płacić abonament, ale również zdejmę z dachu anteny, zerwę umowę z platformą cyfrową, a telewizor przerobię na coś bardziej przydatnego. Odwrócę go ekranem do góry i będzie pełnił rolę stołu do ping-ponga.

Wychowywanie dzieci wedle recept bogaczy rzadko czyni codzienność maluchów łatwiejszą.