Magazyn

Fala zainteresowania ludową historią Polski wyrzuca nam ostatnio na brzeg rozmaite rzeczy. Umówmy się, nie wszystkie są dobre. Coraz więcej niestety odgrzewanych kotletów, przeintelektualizowanego pustosłowia czy kawałków po prostu nudnych, choć zmyślnie skrytych pod maską słuszności. Nie jest to przypadek „Zapomnianych”.

Najpierw pandemia COVID-19, a teraz wojna w Ukrainie. Plus gospodarcze starcie Zachodu z Rosją. Na podstawie tych faktów niektórzy obserwatorzy stawiają tezę, że globalizacja w sposób trwały wyhamuje. A może pójdzie to jeszcze dalej. Może będziemy mieli wręcz „rekonfigurację”, „deglobalizację”, „reshoring” albo „nearshoring”. Czy jest coś na rzeczy? Pytanie takie stawia sobie w najnowszej publikacji Michele Ruta z Banku Światowego.

Chociaż wojna w Ukrainie toczy się tysiące kilometrów od wschodniej Azji, to bardzo poruszyła mieszkańców Hongkongu, Japonii i Tajwanu. Ale nie brakuje tam również admiratorów mentalności Putina

By uniknąć kompromitującego wyliczania przywódców, którzy zbojkotowali obchody 9 maja, w tym roku Kreml nie zaprosił nikogo. Starzejący się dyktator mało czego boi się bardziej niż ośmieszenia

W bankach coraz trudniej o dobre wyniki, a więc i o premie dla zarządów

Centrum dla Polski, nowa partia… Na papierze inwestycja w oczywisty sposób skazana na sukces. W Polsce, kraju z taką, a nie inną historią społeczną i narodową, dość powszechnie posługujemy się pakietem pojęć i działań, w którym znajdzie się miejsce i na pewien tradycjonalizm, i na adaptację do XXI w. Wydawałoby się zatem, że dowolne ugrupowanie polityczne opakowane brandem „do tańca i do różańca” ma wygraną w ręku.

Staram się nie myśleć, że oni są znowu tak blisko. Staram się, ale to uderza we mnie jak jakieś natręctwo

Wróg mojego wroga jest moim przyjacielem. To stare powiedzenie dobrze opisuje powody, dla których rosyjska polityka wciąż może liczyć na zrozumienie, a nawet na poparcie w wielu miejscach na świecie. Wbrew pozorom Moskwa nie ma powodów do optymizmu.