MAGAZYN

Odblokowanie polskiego Krajowego Planu Odbudowy przez Komisję Europejską oznacza koniec starych problemów, ale i początek nowych.

Podobno jest tak, że nawet gdyby nagle z globalnego rynku zniknęło 80 proc. marek, to nikt by tego nie zauważył. A autorka tej książki radzi, co zrobić, by znaleźć się w gronie tych pozostałych.

Rynek pracy podlega nieustannej ewolucji: wahania niektórych wskaźników, jak poziom bezrobocia czy średnie wynagrodzenie, łatwo zaobserwować, ale są również takie zmiany, które choć zachodzą powoli oraz niełatwo je dostrzec, znacząco wpływają na to, jak pracujemy. Bycie robotnikiem lub kierownikiem pół wieku temu oraz dziś nie oznacza tego samego: inne są obowiązki oraz inne wymagania.

Wojna potężnie demoluje ekonomię, lecz po jej zakończeniu zawsze przychodzi odbicie. Jak to będzie wyglądało w przypadku Ukrainy? Aby odpowiedzieć na to pytanie, trzeba oszacować rozmiary strat. Istnieje sporo literatury zajmującej się zagadnieniem – do rachunku trzeba zaliczyć i zniszczenia infrastruktury, i ubytki w kapitale ludzkim (śmierć oraz migracja).

Ani Kaczor, ani Donald… Odświeżający jest efekt czytania tekstów spod znaku starej, dobrej lewicy. Wiem, wiem, nie taka ona znowu dobra, skoro podnosiła i podnosi świętokradczą rękę na takie wartości jak kapitalizm oraz bliski związek dochodów z pracą. Za to tradycyjna, socjalna lewica wymyka się podziałowi na plemiona Tuska i Kaczyńskiego. Opublikowany ostatnio („Rzeczpospolita”, 31 maja) wzorowo spójny w warstwie argumentacyjnej artykuł Piotra Ikonowicza uderzył w największego wroga normalnej lewicy – mit klasy średniej.

Polskie szkoły zdają egzamin z integracji. Trudno o placówkę, w której dzieci uchodźców z Ukrainy zostałyby źle przyjęte. Z rozmów z dyrektorami, rodzicami, ale także uczniami wyłania się diagnoza: duża w tym zasługa wielokulturowości, która była w polskich szkołach jeszcze przed wybuchem wojny. Ludzie ze Wschodu napływali do Polski od lat i to oni odegrali kluczową rolę w akcji integracji.

Z Breżniewa, Andropowa oraz Czernienki, którzy umierali jeden po drugim w pierwszej połowie lat 80., pamięć ludzka zrobiła starców, choć w rzeczywistości byli mniej więcej w wieku dzisiejszego Putina

- Wielkim błędem Lecha Wałęsy było to, że po upadku komunizmu nie rozwiązał Solidarności, która była ruchem społecznym. Należało wtedy tworzyć normalne związki zawodowe. Nie byłoby zawłaszczenia tradycji i zasług Solidarności, z którymi mamy dziś do czynienia - uważa Małgorzata Niezabitowska dziennikarka, autorka książek i scenariuszy. W latach 1989–1991 była rzecznikiem prasowym rządu Tadeusza Mazowieckiego.

Zaledwie półtora stulecia temu Węgrzy współdecydowali o losach Europy i grali w tej samej lidze, co największe mocarstwa