Magazyn

Masowa migracja przełomu XIX i XX stulecia jest najistotniejszą częścią dziejów bogatego Zachodu. Szacuje się, że w latach 1850–1914 ok. 30 mln mieszkańców Europy ruszyło szukać szczęścia w Ameryce Północnej. Opracowania historyczne koncentrują się zazwyczaj na długofalowych zyskach, które taki wyjazd przynosił migrantowi. O kosztach mówi się rzadziej. A przecież były one znaczne.

Przed epoką bezpiecznych wojaży podróżny, nim ruszył w drogę, spisywał testament.

Na kinowych ekranach zadebiutował „Oppenheimer”. Przy tej okazji warto sięgnąć po książkę, na podstawie której nakręcono hollywoodzki blockbuster. 

Każda lewica na świecie, o ile rządzi w kraju demokratycznym, dochodzi w końcu do momentu kłopotliwego, takiego, w którym coś trzeba przyoszczędzić. No, dawało się, ożywiało i pobudzało, a tu nagle wydatki państwa tak rozchodzą się z przychodami, że żadna magia księgowa nie pomoże. 

Wielość opowieści o Powstaniu Warszawskim sprawia, że musimy opisać je wszystkie i połączyć. Dopiero wtedy w miejsce oderwanych od siebie szkiców zobaczymy panoramę tamtych 63 dni.

W polemice do mojego tekstu o fasadowym familizmie Michał Kot stawia zarzut, że krytykę rodziny oparłem na dowodach anegdotycznych, a dane, które przytoczyłem, zostały wyrwane z kontekstu. Zanim się do tej oceny odniosę, chciałbym wyraźnie podkreślić, że z większością tez autora się zgadzam. Co więcej, sam starałem się zwrócić uwagę, jak ważną rolę odgrywa instytucja rodziny. Jestem mojemu polemiście wdzięczny za przywołanie licznych badań, które potwierdzają jej społeczną wartość. Tak samo w pełni podpisuję się pod propozycjami działań – jak kluby mam czy świeckie kursy przygotowawcze dla małżeństw.

Wyobraźmy sobie markę mającą 100-proc. rozpoznawalność wśród konsumentów. 90 proc. z nich chciałoby posiadać jej produkty. Co prawda w ostatnim czasie z powodu wzrostu konkurencji część klientów wybrała artykuły innego producenta, ale duża część jest niezadowolona z zakupu i chciałaby wrócić do marki, którą zna najlepiej (co nie zawsze jest możliwe). Czy w takiej sytuacji jako brand managerzy oczekiwalibyśmy solidnej premii? Czy raczej mówilibyśmy o problemach i kryzysie marki oraz proponowali znaczące zmiany w naszym produkcie?