Magazyn

Tylko głęboki kryzys może zmusić klasę polityczną w Europie do poważnej próby zmierzenia się z problemami sprawiającymi, iż jest coraz bardziej prawdopodobny. Niemcy są tego najlepszym przykładem. 

Są rzeczy, które należy uważać. I takie, których uważać się nie powinno. Przekonał się o tym profesor akademicki i urzędnik wyższego szczebla amerykańskiej administracji Steven Koonin, gdy zaczął mnożyć wątpliwości dotyczące „płonącej planety” oraz „klimatycznego konsensusu”. W efekcie stał się podejrzanym indywiduum, a o wyrzucenie go z roboty na uniwersytecie zaczęli apelować co bardziej wzmożeni wyznawcy religii klimatycznej.

Od kilku lat Niemcy próbują wiele zmienić w swojej polityce, ale tak, żeby wszystko zostało po staremu. Efekty nie powinny dziwić.

Kalifornia to piąty stan, który ustawowo ruguje smartfony ze szkół. Kolejne planują iść tą samą drogą.

Mniejsza dzietność oznacza mniejszą innowacyjność. Chyba że zmobilizuje nas jakiś dalekosiężny cel.

Co skłania do porzucenia jazdy na gapę i współdziałania z innymi?

Kraje Azji Południowo-Wschodniej chcą współpracować zarówno z Zachodem, jak i z Chinami. Uważają, że to jedyna słuszna droga dla globalnego Południa.

Zwijanie przemysłu nazywa się dezindustrializacją. Różne bywają jej powody. Czasem to efekt działań wojennych, czasem decyzji politycznych oraz biznesowych. Bywa, że przyczyną jest przekonanie o nierentowności przedsięwzięcia. 

W Polsce czytamy ciągle, politycy „dzielą ludzi”. Szkoda, że nie dzielą nauczycieli na złych i dobrych, jednych przekwalifikowując, a drugich zatrzymując pieniędzmi, szacunkiem i autonomią działania.