Magazyn

Niektórzy im grożą: „Szwaby do domu!”. Oni ze spokojem odpowiadają: „Przeciwnie, nadal będziemy tu pracować”.

Ta cisza jest szokująca nawet jak na standardy naszego rozkonsumowanego społeczeństwa. Samospalenie Piotra S. winno wyprowadzić nas z równowagi, wstrząsnąć, zmusić do dyskusji, kłótni, sporów, a my milczymy. Odwróciliśmy wzrok, mamrocząc pod nosem, że taki czyn można rozpatrywać tylko w kategoriach psychiatrycznych. My – media, my – społeczeństwo. A przecież Piotr S. dokonał aktu politycznego. Napisał manifest, w którym wyjaśnił powody swojej decyzji, następnie podpalił się na placu pod Pałacem Kultury w Warszawie. Świadomie. Poszedł śladami buddyjskiego mnicha Thich Quang Duca, Ryszarda Siwca, Jana Palacha.

Twórcy kryminałów podają nam w celach leczniczych truciznę. W niewielkich dawkach

Nie chce mi się nawet o tym myśleć, to porażka. Jesteśmy narodem głupców – żalili mi się czescy znajomi po ogłoszeniu wyników wyborów w zeszły weekend. Ze strony niektórych publicystów padają tezy, że nie wygrała demokracja, tylko jej karykatura.

„Bo zachowywał się jak dzik” – tłumaczył przed Sądem Rejonowym w Głogowie trzydziestoletni myśliwy z Koła Łowieckiego „Cyranka”. Ów dzik miał 63 lata, na imię Edward i za dnia był rolnikiem. Acz jego ulubionym hobby, wedle ustaleń sądu, stało się wymykanie wieczorem za chałupę na pole pszenicy.

Po tym, jak rząd postanowił przeznaczać 23 mld zł rocznie na wspieranie rodzin, po serii deklaracji o sprawiedliwszym podziale owoców gospodarczego wzrostu, po przechwałkach, że dzięki wysokim wydatkom publicznym Polska wdarła się do unijnej czołówki zestawienia państw, dla których socjal to priorytet, pytanie: czy RP jest już państwem opiekuńczym? – stało się zasadne.

Polskie i ukraińskie dzieci bawią się tymi samymi zabawkami, oglądają te same bajki. Jak dorosną, nie będzie brakowało im tematów przy wspólnym piwie. Będą się śmiały z tych samych dowcipów – mówi Artem Zozulia.