Magazyn

Dwa lata temu na polskim rynku pojawiła się „Ekonomia. Instrukcja obsługi” Ha-Joon Changa. Tamta książka była trochę jak tabletka aspiryny na ból głowy wywołany dogmatyzmem ekonomii neoklasycznej. Tabletka łatwa do przełknięcia i wydawana bez recepty, a więc napisana dla ludzi, którzy o ekonomii nie wiedzą nic. Książka, o której dziś państwu opowiem, to lekarstwo na tę samą chorobę. Tyle że „Ekonomia neoklasyczna. Fałszywy paradygmat” Steve’a Keena to już jest środek medyczny cięższego kalibru. To nie jest niewinna aspirynka, lecz raczej poważny antybiotyk.

Bo nikt nie uczy ich kontaktów z klientem, który przychodzi na wywiadówkę z awanturą. Dostałam kilka e-maili od rodziców studentów pierwszego roku weterynarii z pytaniem, kiedy będzie wywiadówka. Odpowiedziałam, że natychmiast, jak tylko przedstawią mi oświadczenia dzieci, że się na to zgadzają – opowiada wykładowczyni z warszawskiej SGGW.

Osoby z zespołem Downa patrzą na życie wprost. Zauważają rzeczy, które nam umykają. Są jak papierek lakmusowy, reagując na każde napięcie.

W reformie wymiaru sprawiedliwości nie chodziło o jego naprawę. Sanacji marzyła się własna kasta sędziów, którzy od razu wiedzieliby, co i jak sądzić.

Jeżeli jest coś, co w lewicowym podejściu do świata zawsze mnie ujmowało, to zasada, aby bronić słabszych przed silniejszymi. W przypadku sprawy podniesionej przez autorki listu opublikowanego przez Codziennik Feministyczny słabszym jest Jakub Dymek. Projekcja wydarzeń jego byłej partnerki – która oskarżyła go o gwałt – przedstawiona została jako niewymagająca dowodzenia prawda, a pan Jakub, chociażby nie wiem, jak skutecznie zadziałał na forum prawnym i wygrał przed wszystkimi sądami, przez lata będzie nosił brzemię człowieka o splamionym honorze.

Czego ludzie o mnie nie wiedzą? Może tego, że jestem mięsożerna. Że lubię mięsa krwiste lub w ogóle surowe, tatar. Dlaczego pan się śmieje? Mówi pan, że gdyby Ryszard Petru to wiedział wcześniej... Ale miało nie być o polityce