Magazyn

Bardzo przepraszam, ale chyba każdy felietonista czasem, ni z gruszki, ni z pietruszki, cytuje starożytnych Greków. Może dlatego, że – natrętnie przecież i mało chwalebnie – pragnie światu przypomnieć o swoim humanistycznym wykształceniu?

Przekaz płynący z posiedzeń komisji reprywatyzacyjnej jest prosty, czarno-biały: dzieje warszawskich nieruchomości to historia pokrzywdzonych lokatorów i właścicieli krwiopijców. Moja historia pokazuje więcej odcieni.

Mamy za sobą dużą reformę sądów, edukacji (gimnazja itp.) oraz administracji skarbowej (uszczelnianie VAT etc.). Za chwilę czeka nas przebudowa mediów (by Niemiec nie pluł im w twarz) i być może konstytucji. Prezydent chce zadać nam 15 pytań, z których część brzmi jak legalizacja dobrej zmiany, a część jak wypowiedź wiernej słuchaczki Radia Maryja, której udało się dodzwonić na antenę.

O to najlepszy jak dotąd na polskim rynku przewodnik po temacie bezwarunkowego dochodu podstawowego (BDP). Na dodatek napisany bojowo (świadczy o tym już podtytuł „Rewolucyjna reforma społeczeństwa XXI wieku”) i z biglem. W sam raz na czasy, gdy BDP przechodzi z poziomu akademickich rozważań na półkę realnej politycznej alternatywy.

Przypomnijmy sobie początki rewolucji francuskiej. Był ferment, była potrzeba głębokiej zmiany. I ówcześni rewolucjoniści wyszli naprzeciw tym oczekiwaniom. W sierpniu 1789 r. Konstytuanta uchwaliła Deklarację praw człowieka i obywatela. Rodzaj dalekosiężnego i dość szczegółowego drogowskazu, w kierunku którego rewolucja będzie próbowała podążać. Po niej nic już nie było takie samo.

12 czerwca minął rok, odkąd obradować zaczęła komisja weryfikacyjna ds. reprywatyzacji. Uważam, że w tym czasie przyniosła nam więcej pożytku niż szkody. Na razie nie sposób pokazać tego na liczbach. Bilans prac specorganu siłą rzeczy musi być zatem opisowy.