Magazyn

Gdy w 2020 r. przez Europę przetaczała się pandemia koronawirusa, polski rząd, jako jeden z pierwszych, uruchomił liczone w setkach miliardów złotych fundusze antykryzysowe. Sama tarcza finansowa Polskiego Funduszu Rozwoju była warta ok. 100 mld zł. Pieniądze w ramach tarczy finansowej były przekazywane jako pożyczki, jednak finalnie większość została umorzona. Ponad 200 mld zł były warte tarcze antykryzysowe, z których finansowano działania osłonowe dla ludności i przedsiębiorstw. Wypłacano postojowe dla pracowników, zasiłki dla zatrudnionych na umowach cywilnoprawnych czy trzymiesięczne składki osób prowadzących działalność gospodarczą.

Ministrem infrastruktury jest historyk, w czym nie ma niczego złego, bo przecież wiadomo, kogo stara sentencja uznaje za nauczycielkę życia. Dariusz Klimczak przychodził do urzędu z jasnym przesłaniem: Wody Polskie są niepotrzebne. Cytuję (my, historycy, uwielbiamy cytaty) za portalsamorzadowy.pl: „Wody Polskie są molochem, który nie jest w stanie realizować postawionych przed nim zadań (...)”. Klimczak w grudniu objął urząd, a w styczniu powołał nową prezes (w tym miejscu trzeba koniecznie zaznaczyć, że nowa prezes jest profesjonalistką i nie jej mianowanie stanowi problem, tylko dziwna zmiana stosunku do podobno niepotrzebnej instytucji).

W zalanych miejscowościach potrzeba sprzętu, rąk do pracy i… poczucia sprawczości mieszkańców.

Klimat jest inny niż 20 czy 50 lat temu. Nie możemy cały czas tak samo przygotowywać się do powodzi i liczyć na inne skutki niż poprzednio.

Tę powódź cała Polska oglądała na żywo. Kiedy ludzie na południu ratowali dobytek, reszta śledziła na bieżąco zmianę poziomów rzek, transmisje w mediach społecznościowych z zalewanych miejscowości, zdjęcia popękanych tam i relacje reporterów. A potem także posiedzenia rządowego sztabu kryzysowego z udziałem premiera, ministrów i przedstawicieli wszystkich najważniejszych instytucji. Informacja jeszcze nigdy nie była ani tak dostępna, ani tak chaotyczna.