Puste refreny
Rockowi buntownicy tracą wiarygodność, kiedy zgadzają się z tym, przeciw czemu protestują w piosenkach
Po tym, jak Paweł Kukiz zagłosował ramię w ramię ze Zjednoczoną Prawicą za przyśpieszeniem prac nad nowelizacją ustawy o radiofonii i telewizji, która ma utrudnić nadawanie stacji TVN, na muzyka spadła lawina krytyki. Cierpkich słów nie szczędziła mu opozycja, polityczni komentatorzy i zwykli obywatele, którzy w niewybrednych słowach wygrażali artyście.
Ale najbardziej musiała zaboleć reakcja środowiska muzycznego, które odwróciło się od niego za negocjacje z obozem Jarosława Kaczyńskiego. Lider grupy Big Cyc Krzysztof Skiba powiedział przed kamerami telewizyjnymi, że pojawił się nowy najstarszy zawód świata – Paweł Kukiz. Pozostałym znajomym z branży też zaczęła ciążyć kłopotliwa znajomość. Wokalista Lady Pank Janusz Panasewicz wyznał publicznie, że wstydzi się każdego dnia, kiedy przyszło mu podać rękę Kukizowi, a jego kolega z zespołu Jan Borysewicz, który z obecnym parlamentarzystą nagrał kiedyś płytę, zamieścił na Facebooku jej okładkę, zamazując czarnym flamastrem nazwisko Kukiza. W wywiadach dziwił się postawie nowego sojusznika Zjednoczonej Prawicy – w latach 80. rockowego wojownika w walce z komuną o wolność. „Nagle się okazuje, że on jest po tej stronie, że to z nim w zasadzie trzeba walczyć” – mówił Borysewicz.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.