Kampania obietnic nie na temat

Kampania 2025 roku pod tym względem wydaje się porażką, że przekaz kandydatów jest ponownie pełen miraży: wybierzcie mnie, a zmienię Polskę. Mieszkania, elektrownie jądrowe, myśliwce i przychodnie sypią się kandydatom jak z rękawa, a przecież to przekaz zupełnie oderwany od rzeczywistości. Czym kończy się tkwienie we własnych projekcjach, pokazał krótkotrwały pomysł rozważany w sztabie Rafała Trzaskowskiego – niech kandydat uroczyście złoży obietnicę, że zaraz po wygranej zgłosi sto ustaw „do natychmiastowej realizacji”. Partia, której Trzaskowski jest wiceprzewodniczącym, już zdążyła w 2023 roku złożyć katalog obietnic na pierwsze sto dni rządów i właśnie przepastny rozdźwięk między obietnicami a realizacją sprawia rządowi Tuska najwięcej wizerunkowych kłopotów...

Idea, by wybrany za chwilę prezydent składał „do natychmiastowej realizacji” projekty ustaw zbawiających Polskę, popularna była wśród wielu kandydatów. W przypadku Rafała Trzaskowskiego składanie zobowiązań powyborczych ma jakiś uchwytny sens – skoro wspierająca go PO ma większość w rządzącej koalicji. Propozycje jego rywali nie mają szans. Gdyby kandydaci traktowali swój przekaz na serio, to ich wypowiedzi kręciłyby się w kółko wokół jednego problemu: jak sobie przyszły prezydent wyobraża skuteczne współdziałanie z parlamentem. Prezydent bez poparcia w sejmie znaczy bardzo mało. Pamiętam, jak podśmiewano się z prezydenta Dudy, kiedy ze stosownym hałasem wysunął projekt referendum ustrojowego w 2018 roku. „Jego” PiS nawet nie zareagował na propozycję „swego” prezydenta i zamiast referendum mieliśmy drwiny.