Poradnia ubezpieczeniowa

Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 18 ust. 1 o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (dalej: ustawa zasiłkowa) świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Ustawa zasiłkowa nie zawiera zakazu przyznawania takiego świadczenia kobietom w ciąży. W razie wyczerpania zasiłku chorobowego w trakcie ciąży możliwe jest wystąpienie o to świadczenie. Trzeba jednak pamiętać, że o jego przyznaniu decyduje ZUS po badaniu przez lekarza orzecznika. W tego rodzaju sytuacjach płatnik zasiłków powinien wstrzymać wypłatę świadczeń, dopóki ZUS nie wyda stosownej decyzji.

Jednak w opisywanym przypadku takie działania nie będą konieczne. Wskazanych okresów niezdolności do pracy nie trzeba bowiem sumować. Wynika to z art. 9 ust. 2 ustawy zasiłkowej. Zgodnie z nim do okresu zasiłkowego wlicza się okresy poprzednich niezdolności do pracy, jeżeli przerwa pomiędzy ustaniem poprzedniej a powstaniem ponownej niezdolności do pracy nie przekraczała 60 dni. Nie wlicza się jednak okresów niezdolności do pracy przypadających przed przerwą nie dłuższą niż 60 dni, jeżeli po przerwie niezdolność do pracy wystąpiła w trakcie ciąży - co miało miejsce w opisywanym przypadku. Warto zwrócić uwagę, że przepis mówi o „przerwie”, co prowadzi do wniosku, że jeśli kobieta jest niezdolna do pracy bez przerwy, to nawet gdy w pewnym momencie otrzyma zwolnienie z kodem „B”, okres zasiłkowy nie będzie liczony od nowa, ale kontynuowany.