Kiedy trzeba przeliczyć podstawę wymiaru zasiłku 
po wypłacie zaległej trzynastki

Dla wielu płatników problematyczną kwestią jest uwzględnienie w podstawie wymiaru zasiłku dodatkowego wynagrodzenia rocznego (trzynastki) w sytuacji, gdy nie zostało ono jeszcze wypłacone. Różna jest bowiem praktyka. Prawidłowy sposób postępowania został przedstawiony w „Komentarzu do ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa – wybrane zagadnienia”, który stanowi załącznik do wytycznych członka zarządu nadzorującego pion świadczeń i orzecznictwa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, potwierdzony przez ZUS w stanowisku wydanym dla DGP 22 października 2024 r.

Zasady ogólne

Z ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (dalej: ustawa zasiłkowa) wynika, że podstawę wymiaru zasiłku stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone pracownikowi za 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających chorobę lub inny okres uprawniający do zasiłku. Jeśli pracownik jest zatrudniony krócej niż 12 miesięcy, przeciętne miesięczne wynagrodzenie oblicza się z odpowiednio mniejszej liczby pełnych miesięcy kalendarzowych zatrudnienia. Jeśli pracownik oprócz składników miesięcznych otrzymuje także np. roczne, a więc np. trzynastkę, stosuję się zasadę określoną w art. 42 ust. 3 ustawy zasiłkowej. Zgodnie z nim składniki wynagrodzenia przysługujące za okresy roczne, wlicza się do podstawy wymiaru zasiłku chorobowego w wysokości stanowiącej 1/12 kwoty wypłaconej pracownikowi za rok poprzedzający miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. W praktyce oznacza to, że do przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia pracownika należy doliczyć 1/12 trzynastki wypłaconej za poprzedni rok kalendarzowy.