FINANSOPEDIA

- reforma emerytalna, która weszła w życie 1 stycznia 1999 r., oparła przyszłe świadczenia na dwóch publicznych i obowiązkowych filarach: I filar stanowił ZUS, II - kapitałowe fundusze emerytalne. Drugi filar stał się obowiązkowy dla osób urodzonych po 31 grudnia 1968 r. Urodzeni po 31 grudnia 1968 r., a przed 1 stycznia 1969 r. mieli prawo wybrać, czy chcą przystąpić do II filaru, czy pozostać jedynie w ZUS. II filar stanowił przejście od systemu zdefiniowanego świadczenia, w którym przyszła emerytura zależała od wysokości zarobków z wybranych lat pracy i okresu podlegania ubezpieczeniu, do systemu zdefiniowanej składki. W nim wysokość przyszłych świadczeń zależy od wartości środków zgromadzonych na indywidualnym koncie. II filar miał zachęcać do wyższej aktywności zawodowej, a dzięki zgromadzonym w nim środkom podnieść poziom inwestycji i zdynamizować wzrost gospodarczy.

- przedmiotem działalności funduszy jest gromadzenie i inwestowanie środków zebranych na indywidualnych kontach członków OFE z przeznaczeniem na przyszłe świadczenie emerytalne. Pieniądze ubezpieczonych OFE inwestują w aktywa finansowe: akcje, obligacje, listy zastawne itp. Osiągnięte w ten sposób zyski mają zapewnić wypłacanie relatywnie wyższych emerytur. Na starcie systemu na konta w OFE przekazywane było 7,3 proc. wynagrodzenia brutto ubezpieczonego, ale w 2011 r. wysokość składek została ograniczona. Obecnie na konta w funduszach trafia 2,92 proc. wynagrodzenia brutto, pozostała część pieniędzy w ramach II filaru księgowana jest na indywidualnym subkoncie w ZUS. Od lipca 2014 r. przekazywanie składek do OFE jest dobrowolne. Liczba członków OFE sięga 16,5 mln, ale na dalsze zasilanie swoich kont zdecydowało się 2,5 mln osób. Na koniec maja 2016 r. w OFE zgromadzone zostały aktywa o wartości 139 mld zł.

- zostały powołane do zarządzania otwartymi funduszami emerytalnymi. Muszą spełniać wiele wymogów kapitałowych i organizacyjnych, ich działalność podlega nadzorowi Komisji Nadzoru Finansowego. Za wykonywane usługi PTE pobierają dwa rodzaje wynagrodzenia: opłatę manipulacyjną od składek członka OFE przekazywanych na jego konto oraz opłatę od wartości zarządzanych aktywów. Ich maksymalna dopuszczalna ustawą wysokość w ostatnich latach była regularnie obniżana - do 1,75 proc. w przypadku opłaty manipulacyjnej i 0,6 proc. w przypadku opłaty za zarządzanie. Wysokie w ocenie polityków opłaty pobierane przez PTE były jednym z powodów zmian w systemie emerytalnym, których efektem było przeniesienie na początku 2014 r. aktywów OFE zainwestowanych w obligacje Skarbu Państwa do ZUS i ograniczenie strumienia składek płynących do funduszy.

 TJ