Decyzja jednej osoby może zmusić mikrofirmę do prowadzenia pracowniczych planów kapitałowych

W takim przypadku pracodawca w pierwszej kolejności powinien stworzyć program, tj. zawrzeć umowę o zarządzanie PPK. Jako że zgodnie z art. 23 ust. 11 ustawy o PPK wpłat do PPK dokonuje się, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono wniosek o dokonywanie wpłat do PPK, to zawarcie umowy o zarządzanie powinno nastąpić przed tym terminem. Niestety przepisy nie są tutaj precyzyjne, ale wydaje się, że jest to jedyny logiczny termin.

Zapisanie do PPK jest możliwe, o ile pracownik spełnia wymóg trzymiesięcznego stażu pracy (zakładając, że ma mniej niż 55 lat). Co istotne, każda osoba zatrudniona może w każdym czasie złożyć do pracodawcy wniosek o zapisanie do PPK. Złożenie takiego wniosku oznacza konieczność założenia PPK przez mikropracodawcę. Przestaje bowiem obowiązywać wyłączenie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o PPK. Nie ma przy tym znaczenia, że pozostałe osoby nadal nie chcą uczestniczyć w tym systemie. Wystarczy jedna osoba zainteresowana zapisaniem, aby pracodawca był zobowiązany PPK stworzyć i prowadzić. Co istotne, nawet jeżeli w okresie późniejszym taka osoba zapisana do PPK przestanie pracować u tego pracodawcy albo ponownie złoży wniosek o nieoszczędzanie, nie zwalnia to pracodawcy z obowiązku dalszego prowadzenia PPK. Przepisy nie przewidują bowiem w takim przypadku likwidacji tego programu czy rozwiązania umowy o zarządzanie PPK. Czyli taki mikroprzedsiębiorca będzie wówczas zobowiązany PPK formalnie prowadzić mimo braku osób zapisanych do PPK.