Czy można ustalić, że brak odpowiedzi oznacza zgodę

Porozumienie o rozwiązaniu umowy o pracę jest dwustronną czynnością prawną, czyli taką, która wywoła skutek z chwilą złożenia zgodnych oświadczeń woli przez pracownika i pracodawcę, brak jest wobec tego możliwości uznania za skuteczną klauzulę, zgodnie z którą brak odpowiedzi którejkolwiek ze stron na propozycję zawarcia porozumienia oznaczał będzie domniemaną zgodę na takie rozwiązanie. Ofertowy charakter wspomnianej czynności powoduje, że jego milczenie uznać należy w każdym przypadku za brak zgody na propozycję rozwiązania umowy o pracę na mocy porozumienia stron. Zgoda pracodawcy musi być bowiem jednoznaczna, a nie domniemana, zaś sposób jej wyrażenia nie może budzić żadnych wątpliwości. W myśl art. 30 par. 1 pkt 1 k.p. strony umowy o pracę uprawnione są do swobodnego rozwiązania stosunku pracowniczego w drodze wzajemnego porozumienia. Rozwiązanie umowy o pracę na mocy porozumienia poprzedzone jest zwykle wnioskiem złożonym przez jedną ze stron stosunku pracy. Co istotne, bez względu na przyjęte w praktyce nazewnictwo, czynność taką w istocie uznać należy za ofertę zawierającą propozycję rozwiązania umowy o pracę, do której stosuje się odpowiednio, tj. na podstawie art. 300 k.p., przepisy art. 66 i następne k.c. W orzecznictwie podkreśla się, iż porozumienie o rozwiązaniu umowy o pracę uznać należy za umowę (por. wyrok SN z 4 października 2000 r., I PKN 58/00, OSNAPiUS 2002/9/211). Stąd też porozumienie dojdzie do skutku, gdy jedna ze stron przyjmie ofertę rozwiązania stosunku pracy złożoną przez partnera, czyniąc to w ściśle wyznaczonym terminie lub też niezwłocznie, jeśli oferta została złożona bez wyznaczenia terminu odpowiedzi.