Spór zbiorowy nie rozwiązuje indywidualnych kwestii pracowniczych

@RY1@i02/2013/010/i02.2013.010.18300060d.802.jpg@RY2@

Aleksandra Minkowicz-Flanek, radca prawny, kieruje zespołem prawa pracy w kancelarii Salans

Może on powstać między pracownikami i pracodawcą (lub pracodawcami). Spór może dotyczyć warunków pracy, płac lub świadczeń socjalnych oraz praw i wolności związkowych zatrudnionych lub innych grup, którym przysługuje prawo zrzeszania się. Nie może swoim zakresem obejmować roszczeń indywidualnych pracowników, a jedynie spraw właściwych dla ich zbiorowości. Jeśli przedmiot sporu wykracza poza taki zakres, konflikt nie będzie uznany za spór zbiorowy. Nie jest dopuszczalne także jego prowadzenie dla poparcia indywidualnych żądań pracowniczych, jeśli ich rozstrzygnięcie jest możliwe przed sądem pracy.

Spory zbiorowe są przedmiotem regulacji ustawy z 23 maja 1991 r. o rozwiązywaniu sporów zbiorowych (Dz.U. nr 55, poz. 236 z późn. zm.). Przewiduje ona szczególny sposób reprezentacji stron - przedstawicielami pracowników są związki zawodowe. Zakład w sporze występuje sam lub za pośrednictwem organizacji pracodawców. Prawo nie dopuszcza, aby zatrudnieni dla celu prowadzenia sporu powołali inną reprezentację. Jeżeli w firmie nie ma związków (art. 3 ust. 4), może on być prowadzony przez organizację, do której zwrócili się pracownicy. Spór zbiorowy rozpoczyna się poprzez skierowanie przez związki zawodowe do pracodawcy żądania w sprawach objętych zakresem przewidzianym w ustawie. Jeśli pracodawca nie uwzględni wszystkich żądań we wskazanym przez związki terminie (nie krótszym niż 3 dni), przyjmuje się, że od tego dnia istnieje między stronami spór zbiorowy. W takiej sytuacji pracodawca jest zobowiązany do niezwłocznego podjęcia rokowań i zawiadomienia o sporze właściwego okręgowego inspektora pracy.

Istnienie sporu jest warunkiem do ogłoszenia strajku. Aby był on legalny, muszą jednak zostać dodatkowo spełnione wymagania formalne opisane w przepisach.

not LG