Ruchomy rozkład czasu pracy nie wyklucza udzielenia zwolnienia na załatwienie sprawy osobistej

Pracownik może występować o udzielenie zwolnienia od pracy w celu załatwienia sprawy osobistej. Wyjście prywatne pracownika, czyli opuszczenie miejsca pracy za zgodą pracodawcy, należy potraktować jako czasową usprawiedliwioną nieobecność w pracy. Zgodnie bowiem z par. 1 rozporządzenia ministra pracy i polityki socjalnej w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy przyczynami usprawiedliwiającymi nieobecność pracownika w pracy są zdarzenia i okoliczności określone przepisami prawa pracy, które uniemożliwiają stawienie się pracownika do pracy i jej świadczenie, a także inne przypadki niemożności wykonywania pracy wskazane przez pracownika i uznane przez pracodawcę za usprawiedliwiające nieobecność w pracy. Mówimy tutaj nie tylko o nieobecnościach całodziennych, lecz także obejmujących tylko pewną część czasu pracy zaplanowanego na dany dzień.

Nieobecność ta jest niepłatna. Zgodnie z art. 80 kodeksu pracy (dalej: k.p.) wynagrodzenie przysługuje za pracę wykonaną, za czas niewykonywania pracy pracownik zachowuje zaś prawo do wynagrodzenia tylko wówczas, gdy przepisy prawa pracy tak stanowią. W przepisach nie wskazuje się, że za czas wyjścia prywatnego pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia. Nabywa z kolei wynagrodzenie za czas przepracowany w ramach „oddawania” pracodawcy czasu wyjścia prywatnego. Czas odpracowania takiego zwolnienia od pracy (udzielonego pracownikowi, na jego pisemny wniosek) nie stanowi pracy w godzinach nadliczbowych (art. 151 par. 21 k.p.), nie może jednak naruszać prawa do minimalnych odpoczynków dobowych i tygodniowych z art. 132‒133 k.p. Termin odpracowania wyjścia prywatnego wyznacza pracodawca. Oczywiście strony mogą to uzgodnić, pracodawca może również zaakceptować termin zaproponowany przez pracownika we wniosku, jednak wprost pracownik wskazuje jedynie termin zwolnienia (ze względu na to, że udzielane jest w potrzebnym mu celu).