Delegujesz pracowników do Niemiec? Sprawdź, czy robisz to właściwie

Delegowanie pracowników z Polski do Niemiec regulują w szczególności:

• dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.Urz. WE z 1997 r. L 18, s. 1),
• dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2018/957/UE z 28 czerwca 2018 r. zmieniająca dyrektywę 96/71/WE dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.Urz. UE z 2018 r. L 173, s. 16),
• niemiecka ustawa z 26 lutego 1996 r. o delegowaniu pracowników (niem. ArbeitnehmerEntsendegesetz; dalej: AEntG; t.j. BGBl. 2009 r. I s. 799; ost.zm. BGBl. 2020 r. I s. 1657).

Istota dyrektywy 96/71/WE przejawia się w dążeniu do koordynacji ustawodawstwa poszczególnych państw członkowskich przez ustanowienie wykazu obszarów, w zakresie których państwa członkowskie, na mocy przepisów krajowych, powinny ustanowić jednolite warunki zatrudnienia dla wszystkich pracowników świadczących pracę na ich terytorium. Dla realizacji tego celu dyrektywa 96/71/WE posługuje się konstrukcją norm wymuszających swoje zastosowanie (ius cogens). Normy te, jako bezwzględnie obowiązujące, pozwalają ingerować w treść każdego stosunku pracy realizowanego na terytorium danego państwa, niezależnie od tego, jakiemu prawu stosunek ten podlega. Dzięki tej właściwości norm wymuszających swoje zastosowanie obejmują one swym działaniem wszystkie stosunki pracy realizowane w granicach obowiązywania systemu prawnego, którego są częścią. Pozwala to na wprowadzenie jednolitego poziomu warunków zatrudnienia w granicach danego państwa. W ten sposób jest możliwa realizacja postulatu zawartego w motywie 5 preambuły dyrektywy 96/71/WE, zgodnie z którym świadczenie usług w warunkach transgranicznych wymaga przestrzegania zasad uczciwej konkurencji oraz zapewnienia środków gwarantujących poszanowanie praw pracowniczych.