O statusie zatrudniającego nie rozstrzyga prowadzenie działalności

Tak. Obowiązki związanie z wdrożeniem pracowniczego planu kapitałowego (PPK) ciążą na „podmiocie zatrudniającym” w rozumieniu ustawy z 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1342, dalej: ustawa o PPK). Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 21 lit. a) tej ustawy podmiotem zatrudniającym jest m.in. pracodawca, o którym mowa w art. 3 kodeksu pracy - w stosunku do pracowników, o których mowa w art. 2 kodeksu pracy, podlegających z tytułu tego stosunku pracy obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym w Rzeczypospolitej Polskiej, w rozumieniu ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 266 ze zm.). Wyjątkiem są tu jedynie pracownicy przebywający na urlopach górniczych i urlopach dla pracowników zakładu przeróbki mechanicznej węgla oraz młodociani.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy z 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1799) posłowie i senatorowie tworzą biura poselskie, senatorskie lub poselsko-senatorskie w celu obsługi swojej działalności w terenie. W myśl art. 23 ust. 4 tej ustawy poseł lub senator może zatrudniać pracowników w biurze - we własnym imieniu - na czas określony, nie dłuższy niż czas sprawowania mandatu. Poseł, zatrudniając daną osobę na podstawie umowy o pracę, staje się pracodawcą, w związku z czym mają do niego zastosowanie przepisy prawa pracy i ubezpieczeń społecznych. Staje się on wówczas także podmiotem zatrudniającym w rozumieniu ustawy o PPK. W definicji podmiotu zatrudniającego zawartej w tej ustawie nie ma zastrzeżenia, że warunkiem posiadania statusu podmiotu zatrudniającego jest prowadzenie działalności gospodarczej.