O niewdrożeniu zasady proporcjonalności w projekcie ustawy wdrażającej dyrektywę 2023/970

Ocenę projektu ustawy mającej wdrożyć dyrektywę 2023/970 (dotyczącą transparentności wynagrodzeń) pod kątem powyższej zasady połączę z oceną w kontekście jej wdrożenia w stosunku do pracodawców publicznych. Uczynię to z tego powodu, że wiele jednostek organizacyjnych z sektora administracji publicznej to małe zakłady pracy. Nadto, tak jak niedopuszczalne jest nakładanie uciążliwych obowiązków na osoby prywatne, tak niezgodne z zasadą racjonalności organizacji państwa jest nakładanie bezsensownych obowiązków na publiczne jednostki organizacyjne.

Na wstępie wyrażę pogląd, że polski ustawodawca w zakresie stanowienia prawa pracy ostentacyjnie narusza unijną zasadę proporcjonalności od lat. Tym samym łamie naszą konstytucję. Nie inaczej jest w analizowanym tu projekcie. Prawo unijne z reguły eksponuje zasadę proporcjonalności w motywach dyrektyw. W przypadku dyrektywy 2023/970 została ona wyrażona w motywie 34, zgodnie z którym „środki w zakresie przejrzystości wynagrodzeń powinny chronić prawo do równego wynagrodzenia przysługujące pracownikom, a jednocześnie w jak największym zakresie ograniczać koszty i obciążenia administracyjne, na jakie narażeni są pracodawcy, zwracając szczególną uwagę na mikroprzedsiębiorstwa oraz małe i średnie przedsiębiorstwa. W stosownych przypadkach środki powinny być dostosowane do wielkości pracodawców, z uwzględnieniem liczby zatrudnionych pracowników. Liczba pracowników zatrudnionych przez pracodawców, która ma być stosowana jako kryterium tego, czy pracodawca podlega obowiązkowi składania sprawozdań dotyczących wynagrodzeń, o którym mowa w niniejszej dyrektywie, wyznaczana jest przy uwzględnieniu zalecenia Komisji 2003/361/WE dotyczącego mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw”.