Można zwolnić pracownika tylko z przyczyn od niego niezależnych

1. Likwidacja jednostkowego stanowiska pracy, której motywem - obok przyczyn wskazanych w art. 1 ust. 1 ustawy - jest także (albo przede wszystkim) chęć rozwiązania stosunku pracy z konkretnym pracownikiem z przyczyn leżących po stronie tego pracownika, w ogóle nie uzasadnia stosowania przepisów ustawy o zwolnieniach grupowych. Przepis art. 10 ust. 1 ustawy, na podstawie którego można zwolnić pracownika, może być zastosowany jedynie wtedy, jeżeli przyczyny wymienione w art. 1 ust. 1 stanowią wyłączny powód uzasadniający rozwiązanie stosunku pracy.

2. Artykuł 23¹ par. 1 k.p. ustanawia zasadę kontynuacji stosunków pracy mimo zmiany po stronie pracodawcy, wynikającej z przejścia zakładu pracy na inny podmiot, której to zasadzie sprzeciwiałby się pogląd o dopuszczalności rozwiązywania stosunków pracy przez dotychczasowego pracodawcę z powodu przejęcia zakładu pracy lub jego części (...).

Beata O. była zatrudniona w banku na stanowisku dyrektora sprzedaży w dziale bankowości detalicznej na podstawie umowy o pracę na czas określony od 1 października 1999 r. do 30 września 2002 r. Umowa ta nie przewidywała możliwości wcześniejszego jej rozwiązania za dwutygodniowym wypowiedzeniem. 16 października 2000 r. wręczono pracownicy wypowiedzenie umowy o pracę ze skutkiem na 30 listopada 2000 r. Jako podstawę prawną podany został art. 10 ustawy z 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw. Natomiast powodem była zmiana organizacyjna w banku, która spowodowała konieczność likwidacji stanowiska zajmowanego przez Beatę O. Pracownica wystąpiła z pozwem do sądu okręgowego o zasądzenie na jej rzecz odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony. Sąd ten uznał, że wypowiedzenie umowy o pracę znajdowało oparcie w przepisach art. 5 ust. 5 w związku z art. 10 ust. 1 ustawy o zwolnieniach grupowych i nie naruszało przepisów o wypowiadaniu umów o pracę na czas określony. Sąd apelacyjny oddalił apelację Beaty O. Pracownica wniosła skargę kasacyjną. Sąd Najwyższy uznał ją częściowo za uzasadnioną.

Zmiany, prowadzące do likwidacji stanowiska pracy Beaty O., a w konsekwencji do wypowiedzenia jej umowy o pracę, polegały na przeniesieniu sprzedaży detalicznej usług bankowych do innego podmiotu. Przeniesienie to polegało na sprzedaży przez bank zorganizowanej części przedsiębiorstwa, tj. działu bankowości detalicznej. Uzasadnia to z kolei, że w istocie zmiany organizacyjne, stanowiące podstawę wypowiedzenia umowy o pracę, sprowadzały się do przejęcia części zakładu pracy przez nowego pracodawcę. Zakaz rozwiązywania stosunków pracy z tego powodu wynika z art. 231 par. 6 k.p.

Powyższy przepis stanowi, że przejście zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę nie może stanowić przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie przez pracodawcę stosunku pracy.

Przejście zakładu pracy nie może stanowić wyłącznej przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę.