Czy za czas pozostawania bez pracy przysługuje wynagrodzenie

Pracodawca rozwiązał umowę o pracę bez wypowiedzenia. Bezpośrednio po rozwiązaniu stosunku pracy pracownik był niezdolny do pracy. Przez trzy miesiące pobierał zasiłek chorobowy.

– Czy w razie przywrócenia mnie do pracy sąd może przyznać mi wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, liczony od upływu okresu pobierania zasiłku – pyta pan Krzysztof z Dąbrowy Górniczej.

W razie niezgodnego z prawem rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę bez wypowiedzenia pracownikowi – który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy – przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za trzy miesiące i nie mniej niż za jeden miesiąc. Jeżeli umowę o pracę rozwiązano z pracownikiem korzystającym z ochrony przedemerytalnej albo z pracownicą w okresie ciąży lub urlopu macierzyńskiego, to wynagrodzenie przysługuje za cały czas pozostawania bez pracy. Dotyczy to także przypadku, gdy rozwiązano umowę o pracę z pracownikiem ojcem wychowującym dziecko w okresie korzystania z urlopu macierzyńskiego albo gdy rozwiązanie umowy o pracę podlega ograniczeniu z mocy przepisu szczególnego.

Okresy niezdolności pracownika do pracy i pobierania z tego tytułu świadczeń z ubezpieczenia społecznego nie są okresami pozostawania bez pracy, o których mowa powyżej. Z dawniejszej wypowiedzi Sądu Najwyższego wynikało, że czas pozostawania bez pracy powinien przypadać bezpośrednio po rozwiązaniu stosunku pracy (por. uchwała SN z 12 października 1976 r., I PZP 49/76, OSNCP 1976/ 4/67). Takie rozstrzygnięcie prowadziło do wniosku, że jeśli przez cały okres trzech miesięcy po rozwiązaniu stosunku pracy pracownik był niezdolny do pracy i pobierał z tego tytułu świadczenie z ubezpieczenia społecznego, to w ogóle nie należało mu się wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. W uchwale z 2 lipca 2008 r.(II PZP 12/08, OSNP 2009/3-4/32) SN zajął jednak odmienne stanowisko. Zdaniem Sądu omawiana regulacja wskazuje konkretny okres, za który ma być wypłacone wynagrodzenie, czyli okres pozostawania bez pracy, ograniczając go jednocześnie do trzech miesięcy. Trzymiesięczny okres pozostawania bez pracy nie musi natomiast mieścić się w okresie pierwszych trzech miesięcy po ustaniu stosunku pracy. Może on obejmować również okres przypadający po okresie pierwszych trzech miesięcy od dnia rozwiązaniu stosunku pracy, jeżeli przez cały okres pierwszych trzech miesięcy (lub przez część tego okresu) pracownik nie był zdolny i gotowy do wykonywania pracy (np. z powodu choroby).