Błędna opinia lekarska może być podstawą sprostowania protokołu powypadkowego

Bogusław T. był zatrudniony na stanowisku operatora kotłów parowych. Do jego zadań należało sterowanie pracą kotła i urządzeniami pomocniczymi, a także likwidacja zakłóceń pracy kotła zgodnie z wymaganiami instrukcji eksploatacji.

Bogusław T. w dniach 1 - 2 lutego 2007 r. odbył instruktaż stanowiskowy na stanowisku operatora kotłów i został poddany sprawdzianowi wiadomości i umiejętności z zakresu wykonywania pracy zgodnie z przepisami oraz zasadami bezpieczeństwa i higieny pracy.

Badania lekarskie nie wykazały u niego przeciwwskazań do pracy na zajmowanym stanowisku pracy.

Bogusław T. w dniu 22 kwietnia 2008 r. zakończył pracę o godzinie 6. W drodze powrotnej z pracy doznał zawału mięśnia sercowego prowadzącego do ostrej niewydolności krążenia i w końcowym efekcie do śmierci. W wyniku oględzin i sekcji zwłok stwierdzono u zmarłego miażdżycę tętnic wieńcowych bardzo znacznego stopnia, przerost mięśnia sercowego lewej i prawej komory serca.

Badania wykazały, że stan anatomiczny naczyń wieńcowych mógł spowodować nagły zgon w każdej chwili, bez związku z wykonywanymi czynnościami.

W załączniku do protokołu wypadku sporządzonym w dniu 9 czerwca 2008 r. zespół powypadkowy uznał, że omawiane zdarzenie w postaci śmierci nie powstało z przyczyny zewnętrznej. Brak było związku z pracą i dlatego nie można uznać zgonu za wypadek w pracy. Zgłoszone przez żonę zmarłego uwagi i zastrzeżenia do protokołu nie zmieniły jego oceny.

Małżonka zmarłego Bogusława T. domagała się sprostowania protokołu powypadkowego z 9 czerwca 2008 r. przez ustalenie, iż zgon wskutek zawału mięśnia sercowego, któremu uległ jej mąż w dniu 22 kwietnia 2008 r., był wypadkiem przy pracy.

Sąd Rejonowy oddalił powództwo, wskazując, że w sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 3 ust. 1 ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, ponieważ zgon pracownika nie został wywołany przyczyną zewnętrzną i był niewątpliwie następstwem schorzenia samoistnego. Powołany w sprawie biegły kategorycznie stwierdził, że stopień zaawansowania choroby wieńcowej u zmarłego był na tyle wysoki, że zgon mógł nastąpić w każdej chwili, niezależnie od charakteru podejmowanych w tym czasie czynności.

Apelację złożyła żona Bogusława T.

Twierdziła, że dopuszczenie męża do pracy mimo tak złego stanu zdrowia oznacza, że wydane mu okresowe zaświadczenie lekarskie zawierało błędną ocenę jego zdolności do pracy.

Sąd okręgowy odrzucił apelację. Stwierdził, iż nie podnoszono przed sądem rejonowym zarzutu, że zaświadczenie lekarskie dopuszczające zmarłego do pracy na danym stanowisku było obiektywnie nieprawidłowe. Zarzut taki pojawił się dopiero przed sądem okręgowym. Z tego względu sąd ten pominął go w oparciu o art. 381 k.p.c.

Skargę kasacyjną złożyła małżonka zmarłego Bogusława T.

W ocenie Sądu Najwyższego, skoro sąd okręgowy uznał, iż małżonka zmarłego postawiła zarzut wydania obiektywnie nieprawidłowego zaświadczenia lekarskiego dopuszczającego pracownika do pracy, której z punktu widzenia medycznego wykonywać nie powinien, chociaż nie postawiła takiego zarzutu w postępowaniu przed sądem rejonowym, to wyjaśnienie tej istotnej okoliczności sprawy nie mogło być zakwalifikowane jako niepotrzebne lub spóźnione w rozumieniu art. 381 k.p.c.

Zdaniem SN dopuszczenie pracownika do pracy na podstawie zaświadczenia lekarskiego zawierającego obiektywnie błędną ocenę jego zdolności do pracy może stanowić zewnętrzną współprzyczynę wypadku przy pracy, jeżeli praca wykonywana w dniu zdarzenia mogła prowadzić do zawału serca w przebiegu radykalnych, samoistnych schorzeń kardiologicznych pracownika. Sąd Najwyższy przytoczył w powyższej sprawie wyrok innego składu Sądu Najwyższego z 23 listopada 1999 r. (II UKN 208/99, OSNP 2001/5/172).

Maciej Kasperowicz

maciej.kasperowicz@infor.pl