Strony mają swobodę w kształtowaniu daty rozwiązania umowy

Zakończenie współpracy w tym trybie wymaga zgodnego oświadczenia woli obu stron, decydujących się na rozwiązanie w ustalonym terminie. Porozumienie to nie musi być sporządzone w formie pisemnej, choć dla celów dowodowych z pewnością zawsze lepiej jest, gdy zostało ono zawarte w tej formie. Wystąpienie z propozycją rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stanowi w istocie ofertę, do której stosuje się odpowiednio - na podstawie art. 300 k.p. - przepisy kodeksu cywilnego (art. 66 i następne). Tak też wskazywał Sąd Najwyższy w wyroku z 4 października 2000 r. (I PKN 58/00, OSNP 2002/9/211). Oznacza to, że pracodawca może przyjąć ofertę pracownika pragnącego rozwiązania umowy o pracę w określonym terminie poprzez zwykłe wyrażenie na nią zgody. Pracodawca nie jest tu jednak związany propozycją pracownika ani co do faktu rozwiązania umowy, ani też co do terminu, w którym miałoby to nastąpić. Jeżeli więc pracownik wskazał termin, kiedy miałoby dojść do rozwiązania umowy, to pracodawca może wyrazić zgodę na rozwiązanie najpóźniej do nadejścia tego terminu (por. wyrok SN z 14 września 1998 r., I PKN 315/98, OSNP 1999/19/617). Może również bez żadnego uzasadnienia nie zgodzić się na rozwiązanie umowy w tej formie lub w tym terminie. Oznacza to, że pracodawca nie ma obowiązku rozwiązania z pracownikiem umowy o pracę za porozumieniem stron niezwłocznie, np. w dniu następnym po złożeniu takiego wniosku, a odmowa rozwiązania umowy o pracę w terminie wskazanym przez pracownika, nie stanowi czynu niedozwolonego w rozumieniu art. 415 k.c. Zwracał na to uwagę Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z 7 października 2004 r. (III APa 67/04, OSA 2005/11/30).