Wykonywanie prac w różnych miastach nie oznacza, że pracownik był w delegacji

Pracownik zatrudniony w firmie budowlanej nie może być przez sześć miesięcy w podróży służbowej, pobierając diety oraz ryczałt za nocleg.

W 2006 roku cieśla podpisał umowę o pracę z prywatną firmą prowadzącą budowy. Została w niej zawarta klauzula, że zatrudniony będzie mógł wykonywać pracę na terenie całego kraju (z wyjątkiem województwa podkarpackiego i małopolskiego) oraz w innych krajach UE. Zainteresowany widział, że istnieje możliwość pracy w Belgii przez sześć miesięcy w roku. Okres ten wynikał z faktu, że zgodnie z unijnymi przepisami pracując przez pół roku pracownik płaci podatki do kraju, z którego został oddelegowany, czyli z Polski. Pracodawca zapewniał osobom zatrudnionym na budowie w Belgii bezpłatny transport na miejsce oraz zakwaterowanie.

Ubezpieczony po zakończeniu pracy w firmie uznał, że jego łączne wynagrodzenie z tytułu pracy jest stanowczo zbyt niskie. Z tego też powodu złożył do sądu pracy żądanie wypłaty dodatkowego wynagrodzenia z tytułu diet. Sąd I instancji nie zgodził się z pracownikiem, odrzucając jego żądanie, bowiem pracownik podejmując pracę wiedział, że obecne realia prowadzenia działalności budowalnej sprowadzają się do poszukiwania zleceń w różnych miejscowościach.

W uzasadnieniu wyroku powołał się na uchwałę siedmiu sędziów z 29 listopada 2008 r. ( II PZP 11/08 publikowaną OSNAPiUS 2009, nr 13 - 14, poz. 166). Zgodnie z nią podróżą służbową nie jest wykonywanie prac w różnych miejscowościach. Zainteresowany nie zgodził się z tym wyrokiem.

Sąd II instancji uznał jednak, że do wydania wyroku niezbędna jest odpowiedź Sądu Najwyższego (SN) na pytania prawne dotyczące kwalifikacji prawnej pracy cieśli. SN po zbadaniu sprawy uznał, że taka osoba nie może przez cały czas przebywać w podróży służbowej.

Zdaniem Małgorzaty Hasiewicz, radcy prawnego z Wrocławia, takie stanowisko SN powinno pomóc sądom w wydawaniu wyroków w podobnych sprawach pracowniczych.

Bożena Wiktorowska

bozena.wiktorowska@infor.pl

Wyrok Sądu Najwyższego z 9 grudnia 2011 r., sygn. akt II PZP 3/11