Autopromocja
Dziennik Gazeta Prawana logo
Prawo pracy

Czy sąd oddali powództwo działacza związkowego

13 września 2011
Ten tekst przeczytasz w 2 minuty

Czytelnikowi, będącemu działaczem związkowym, przysługiwała ochrona stosunku pracy. Z naruszeniem przepisów został zwolniony w trybie dyscyplinarnym za jednorazową nieobecność. Domaga się przywrócenia do pracy. Pracodawca żąda jednak, aby sąd oddalił powództwo. Powołuje się na zasady współżycia społecznego. Czy sąd uwzględni zarzut pracodawcy?

Uwzględnienie takiego zarzutu mogłoby nastąpić tylko w razie rażącego naruszenia przez czytelnika jego obowiązków pracowniczych.

Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych, pracodawca bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej nie może wypowiedzieć ani rozwiązać stosunku pracy z imiennie wskazanym uchwałą zarządu jego członkiem lub z innym pracownikiem będącym członkiem danej zakładowej organizacji związkowej, upoważnionym do jej reprezentowania wobec pracodawcy.

W opinii Sądu Najwyższego oddalenie - na podstawie art. 8 k.p. - roszczenia o przywrócenie do pracy pracownika podlegającego szczególnej ochronie przed rozwiązaniem z nim stosunku pracy, gdy rozwiązanie to w sposób oczywisty narusza prawo, może mieć miejsce tylko wyjątkowo, w okolicznościach szczególnie rażącego naruszenia obowiązków pracowniczych lub obowiązujących przepisów prawa (por. wyrok SN z 10 marca 2011 r., II PK 241/10, LEX 817524).

W tym kontekście w orzecznictwie wskazywane są takie zachowania naruszające obowiązki pracownicze, jak: spożywanie alkoholu na terenie zakładu pracy, przystąpienie do pracy w stanie nietrzeźwości, przywłaszczenie mienia na szkodę pracodawcy, ujawnienie istotnych tajemnic handlowych pracodawcy, pobicie współpracownika. Zachowanie się pracownika w przypadku rozwiązania z nim umowy o pracę w trybie art. 52 k.p. nie tylko musi stanowić ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, ale także powinny charakteryzować je szczególne cechy w płaszczyźnie podmiotowej lub przedmiotowej, pozwalające na ocenę, że przywrócenie do pracy pozostawałoby w sprzeczności z celem realizacji takiego uprawnienia.

Szczególny charakter rozważanej ochrony przejawia się właśnie w tym, że uniemożliwia ona rozwiązanie stosunku pracy w okolicznościach, w których pracownik niechroniony mógłby zostać zwolniony. Istota tej ochrony sprowadza się więc do tego, że nawet wówczas, gdy istnieją uzasadnione przyczyny rozwiązania stosunku pracy ze szczególnie chronionym działaczem związkowym, nie może do tego dojść bez zgody właściwego organu związkowego, a rozwiązanie stosunku pracy mimo braku takiej zgody prowadzi - w zasadzie - do jego restytucji (por. wyrok SN z 15 października 1999 r., I PKN 306/99, OSNP 2001/5/146).

Rafał Krawczyk

sędzia Sądu Okręgowego w Toruniu

Art. 32 ust. 1 ustawy z 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (t.j. Dz.U. z 2001 r. nr 79, poz. 854 z późn. zm.).

Art. 8 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.).

Dziękujemy za przeczytanie artykułu!
Źródło: Dziennik Gazeta Prawna

Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.

Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.