Komentarze

Ustawa o czasie pracy kierowców od 16 lipca 2013 r. dotyczy już w zasadzie wszystkich zawodowych kierowców bez względu na podstawę ich zatrudnienia - umowę o pracę, umowy cywilnoprawne, indywidualną działalność gospodarczą. W przypadku zatrudnienia na podstawie umowy o pracę jej zasady obowiązują wszystkich kierowców bez względu na prowadzony pojazd, a więc także kierowców małych samochodów osobowych wykorzystywanych do obsługi w spółkach czy w jednostkach sfery budżetowej.

Ustawa reguluje zasady związane z organizacją czasu pracy, nie poruszając poza jednym wyjątkiem kwestii związanych z czasem prowadzenia pojazdu, które są jednolicie określone na poziomie europejskim w rozporządzeniu WE nr 561/2006. Oznacza to, że do kierowców pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony oraz prowadzących pojazdy przystosowane do przewozu więcej niż 9 osób, licząc łącznie z kierowcą, należy równolegle zastosować przepisy unijnego rozporządzenia oraz ustawy. Aby pomóc w ich połączeniu zawarto w ustawie przepisy kolizyjne ustalające zasady pierwszeństwa dla przepisów europejskich.

Ustawodawca unijny nie zdecydował się jednak na jednolitą regulację czasu prowadzenia pojazdów w przewozach regularnych osób o trasach do 50 km, czyli w komunikacji miejskiej i podmiejskiej, pozostawiając ją ustawodawstwu krajowemu, stąd regulacja tej kwestii w rozdziale 4a ustawy.

W ustawie uregulowano zasady planowania czasu pracy, obowiązki pracodawców związane z czasem pracy, w tym prowadzenia ewidencji czasu pracy czy informowania kierowców o przepisach z zakresu czasu pracy.

Z jej przepisów wynika poza tym, w jakich rodzajach przewozów wykonywanych w Polsce można nie wykorzystywać tachografu oraz jak powinny być wystawiane zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu dla kierowców.

Ustawa reguluje w sposób wyczerpujący zasady organizacji i planowania czasu pracy, nie regulując prawie w ogóle problematyki rozliczania czasu pracy. W tym zakresie stosuje się do kierowców przepisy kodeksu pracy. Pewne pojęcia związane z czasem pracy zostały jednak w ustawie uregulowane odmiennie niż w kodeksie pracy, dlatego trzeba pamiętać o podstawowej zasadzie, zgodnie z którą przepis szczególny uchyla przepis ogólny. I tak przykładowo inaczej będą rozumiane pojęcia tygodnia czy podróży służbowej.

Od 16 lipca 2013 r. dodano do ustawy nowy rozdział 3a dotyczący czasu pracy kierowców niepozostających w stosunku pracy, przez co Polska jako jedno z ostatnich państw członkowskich UE wdrożyła unijną dyrektywę w tym zakresie.

@RY1@i02/2013/143/i02.2013.143.21700010a.802.jpg@RY2@

Łukasz Prasołek asystent sędziego w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego

Łukasz Prasołek

asystent sędziego w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego