Kiedy podwładny rozwiąże współpracę w trybie natychmiastowym

Pracownik nie może 30 kwietnia 2014 r. rozstać się z pracodawcą w trybie natychmiastowym, powołując się na niewypłacenie pensji za okres od stycznia 2014 r. do lutego 2014 r. Upłynął bowiem ponad miesiąc od dnia, w którym uzyskał informację, że nie otrzyma poborów za luty 2014 r. Mimo że czytelnik nie dostał pieniędzy już za styczeń 2014 r., to miesięczny termin na ewentualne wręczenie wypowiedzenia należy liczyć od 28 lutego 2014 r., ponieważ uchybienie owemu podstawowemu obowiązkowi wobec niego - jako podwładnego - miało charakter ciągły, a ostatnie zdarzenie składające się na to naruszenie miało miejsce właśnie w tej dacie. Wtedy bowiem uposażenie za luty powinno było wpłynąć na konto czytelnika. Miał więc on czas na pisemne poinformowanie szefa o swojej decyzji o natychmiastowym rozwiązaniu kontraktu o pracę z powodu niewypłacenia uposażenia do 31 marca 2014 r.

Pracownik może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia w dwóch sytuacjach. Po pierwsze, gdy zostanie wydane orzeczenie lekarskie stwierdzające szkodliwy wpływ wykonywanych obowiązków na jego zdrowie, a pracodawca nie przeniesie go w terminie wskazanym w tymże orzeczeniu do innej pracy, odpowiedniej ze względu na stan jego zdrowia i kwalifikacje zawodowe. Po drugie - gdy pracodawca dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec pracownika. Oświadczenie podwładnego o rozstaniu powinno nastąpić na piśmie, z podaniem przyczyny uzasadniającej natychmiastowe rozwiązanie kontraktu. Nie może ono jednak nastąpić po upływie jednego miesiąca od uzyskania przez pracownika wiadomości o sytuacji będącej przesłanką rozstania z pracodawcą w trybie pilnym, czyli od chwili powzięcia przez niego informacji o faktach, z których przy logicznym rozumowaniu należy wyciągnąć wniosek o istnieniu okoliczności uzasadniających natychmiastowe wręczenie szefowi wypowiedzenia.

Gdy pracodawca dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec podwładnego zachowaniem ciągłym, wówczas bieg tego miesięcznego terminu należy liczyć od ostatniego czynu. Tak też uznał Sąd Najwyższy w wyroku z 19 grudnia 1997 r., sygn. akt I PKN 443/97 (OSNP 1998/21/631), podnosząc, że w przypadku ciągłego naruszania obowiązków pracowniczych termin z art. 52 par. 2 k.p., do którego odsyła art. 55 par. 2 k.p., rozpoczyna bieg od ostatniego ze zdarzeń składających się na to zachowanie. Z kolei w wyroku z 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt I PK 54/06 (OSNP 2007/15-16/219) Sąd Najwyższy uznał, że pracodawca niewypłacający pracownikowi bez usprawiedliwionej przyczyny części jego wynagrodzenia za pracę narusza w sposób ciężki swoje podstawowe obowiązki. Naruszenie to następuje co miesiąc w terminie płatności wynagrodzenia i od dowiedzenia się przez pracownika o tej okoliczności należy liczyć termin jednego miesiąca określony w art. 55 par. 2 w związku z art. 52 par. 2 k.p.

Termin miesięczny jest zachowany, jeżeli najpóźniej ostatniego dnia danego miesiąca pisemne oświadczenie woli pracownika o rozwiązaniu angażu bez zachowania okresu wypowiedzenia dotarło do pracodawcy w taki sposób, że mógł zapoznać się z jego treścią.

Oświadczenie to składane jest zatrudniającemu, a gdy pracodawcą jest jednostka organizacyjna, osobie lub organowi zarządzającemu tą jednostką, względnie innej osobie wyznaczonej do dokonywania czynności w sprawach z zakresu prawa pracy.

Dopuszczalne jest złożenie przedmiotowego oświadczenia również przez pełnomocnika etatowca. Ewentualność tę potwierdził SN w wyroku z 16 stycznia 2009 r., sygn. akt I PK 127/08 (OSNP 2010/15-16/183). Czynność ta wywołuje skutek rozwiązujący, choćby została dokonana bez umocowania lub z przekroczeniem jego zakresu, jeżeli pełnomocnik działał zgodnie z wolą pracownika lub ten potwierdził jej dokonanie (nie stosuje się art. 104 k.c).

@RY1@i02/2014/088/i02.2014.088.217000900.802.jpg@RY2@

Anna Borysewicz adwokat prowadzący własną kancelarię w Płocku

Anna Borysewicz

adwokat prowadzący własną kancelarię w Płocku

Podstawa prawna

Art. 52 par. 2 oraz art. 55 par. 1-2 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 ze zm.).

Art. 61 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 121).