Zakaz konkurencji dla lekarzy? Tak, ale nie zawsze

Ostatnio na łamach DGP (nr 35/2014) pisaliśmy o tym, że szpitale mają duże problemy z prawidłowym ustaleniem czasu pracy lekarzy. Potwierdzają to także najnowsze dane Państwowej Inspekcji Pracy. Wychodząc naprzeciw tym problemom, Ministerstwo Zdrowia apeluje o stosowanie powszechnego zakazu konkurencji w umowach zawieranych z lekarzami. Praktyka taka miałaby wyeliminować problem przepracowania lekarzy, którzy oprócz pracy w publicznej placówce zdrowia wykonują pracę także w podmiotach prywatnych, a tym samym niejednokrotnie nie mają zapewnionego odpowiedniego odpoczynku. Nie do końca zgadza się z tym Naczelna Izba Lekarska, zdaniem której nie zawsze wprowadzenie takiego ograniczenia byłoby uzasadnione. Pomijając ocenę skuteczności zaproponowanych przez resort zdrowia sposobów na wyeliminowanie nadgodzin lekarzy, warto się przyjrzeć samej instytucji zakazu konkurencji i celowości jego wprowadzania dla tej grupy zawodowej. Pojawia się wątpliwość, czy w każdym przypadku zostanie naruszony interes pracodawcy, w sytuacji gdy lekarz oprócz pracy w publicznej placówce po godzinach pracy udaje się do kliniki prywatnej i tam leczy pacjentów? Czy należy uznać, że działalności te zawsze się pokrywają? Czy tak samo jest, gdy lekarz wykonuje indywidualne konsultacje lekarskie? Czy może zakaz konkurencji powinien mieć zastosowanie tylko w przypadku, gdy zakłada on własną prywatną przychodnię i na równi z placówką publiczną startuje do przetargów na kontrakty z NFZ? Poprosiliśmy ekspertów o opinie w tym zakresie. Okazuje się, że odpowiedzi na te pytania nie są wcale ani proste, ani jednoznaczne.