Pracodawca nie ma pełnej dowolności w przyznawaniu nagrody jubileuszowej

Nagroda jubileuszowa jest świadczeniem pieniężnym, które przysługuje z tytułu wieloletniej pracy w zakładzie (branży lub zawodzie). Im dłuższy jest okres przepracowany, tym jej wysokość jest wyższa. Istota tej nagrody polega na nagradzaniu pracy u jednego pracodawcy – tego, u którego przewidziana jest taka nagroda i u którego pracownik nabył do niej prawo. W literaturze podkreśla się, że nagroda jubileuszowa nie jest wynagrodzeniem za pracę ani nie jest składnikiem tego wynagrodzenia, bo nie przysługuje za pracę wykonaną, ale za przepracowanie danego okresu (M. Culepa, Ustawa o pracownikach urzędów państwowych. Komentarz, Warszawa 2021). Przy czym prywatni pracodawcy nie są zobowiązani do przyznawania takiej nagrody, jest to świadczenie fakultatywne, o charakterze zakładowym (branżowym, zawodowym).

Nie ma powszechnego jej wzorca, dlatego przepisy płacowe (zakładowe lub branżowe) mogą kształtować do niej prawo w sposób samodzielny i swobodny. Mogą wyłączyć przy ustalaniu okresu zatrudnienia uprawniającego do nagrody niektóre okresy pozostawania w stosunku pracy z pracodawcą, u którego pracownik nabył do niej prawo; mogą też zezwalać na zaliczenie do zakładowego (branżowego, zawodowego) stażu pracy okresów zatrudnienia u innych pracodawców, jak również okresów innych niż zatrudnienie. Jednak ustalenie okresu uprawniającego do nagrody jubileuszowej z pominięciem niektórych okresów pozostawania w stosunku pracy lub z uwzględnieniem okresów innego zatrudnienia wymaga wyraźnej podstawy prawnej (wyrok SN z 22 stycznia 2002 r., sygn. akt I PKN 820/00, Pr. Pracy 2002, nr 7–8, poz. 49). Przede wszystkim trzeba jednak pamiętać o zakazie naruszania zasady równego traktowania w zatrudnieniu.