Przepisy mogą zniechęcać do dodatkowych wpłat na PPK

Przypomnijmy: zgodnie z projektem pracodawca może dokonywać dodatkowych wpłat na PPK w wysokości do 2,5 proc. wynagrodzenia pracownika. Jednocześnie ich wysokość może być różna dla poszczególnych osób, przy czym zasady takiego różnicowania (z jednym wyjątkiem, gdy wysokość wpłat dodatkowych uzależnimy od stażu pracy zatrudnionego) muszą się znaleźć w przepisach zakładowych – regulaminie wynagradzania lub układzie zbiorowym pracy. I to właśnie ten wymóg może być kłopotliwy dla pracodawców, zwłaszcza tych, u których działają związki zawodowe. Otóż zgodnie z kodeksem pracy co do zasady każda zmiana w wewnętrznych przepisach płacowych wymaga zgody przedstawicieli załogi. O ile bez problemu firma ją uzyska, wprowadzając dodatkowe składki na PPK, o tyle rzadziej będzie mogła na nią liczyć, gdyby chciała się wycofać z przyznanego bonusu albo obniżyć jego wysokość. A nawet gdyby związki zgodziły się na niekorzystne rozwiązanie dla pracowników (np. w zamian za ustępstwa dotyczące innych kwestii), to na tym kłopoty pracodawcy się nie skończą. Trzeba bowiem będzie jeszcze wypowiedzieć warunki płacy pracownikom i zmienić umowy dotyczące PPK – tą o zarządzaniu systemem i te o prowadzeniu indywidualnych planów dla pracowników.

Zawirowania wokół wpłat dodatkowych to tylko jeden z wielu problemów, jakie mogą powstać na linii związki zawodowe – pracodawca przy współpracy wokół PPK. Projekt ustawy przewiduje bowiem także ich wpływ na powstanie obowiązku przystąpienia do systemu i na wybór operatora PPK, a ponadto także na promocję tego systemu w firmach. Pisaliśmy o tym w ostatnim Tygodniku Gazeta Prawna: „Związki zawodowe mają współdecydować o PPK. Ale ich rola może być iluzoryczna” (DGP z 29 czerwca – 1 lipca 2018 r., nr 125). ©℗ C3

2,5 proc. miesięcznego wynagrodzenia – tyle maksymalnie ma wynosić składka dodatkowa na PPK finansowana przez pracodawcę

96 proc. miesięcznego wynagrodzenia – będzie mógł odłożyć pracownik na PPK w skali roku

KTo