Polskie miasta nie były budowane na taki klimat. Miejskie wyspy ciepła widać z kosmosu

Zjawisko miejskiej wyspy ciepła jest badane od lat 30. ubiegłego wieku. Powstaje tam, gdzie w przestrzeni występuje duże nagromadzenie powierzchni sztucznych, brakuje zieleni, zwłaszcza wysokiej, i są zaburzone korytarze powietrzne, dzięki którym przestrzeń miejska może się choć trochę przewietrzyć. Beton, asfalt czy cegła pochłaniają po prostu więcej promieni słonecznych, niż odbijają. A potem zaczynają oddawać ciepło do otoczenia, więc kiedy słońce zachodzi i mieszkańcy powinni czuć ulgę, dalej panuje skwar i trudno znaleźć wytchnienie od upału nawet wieczorem i nocą. Różnica temperatur pomiędzy miejską wyspą ciepła a jej otoczeniem jest nader widoczna. I choć widać ją między miastem, które siłą rzeczy jest bardziej zabudowane, a jego wiejskim otoczeniem, gdzie często jest więcej zieleni, to duże różnice mogą występować także pomiędzy poszczególnymi dzielnicami miast lub ich częściami. Gdzieniegdzie komfort termiczny mieszkańców pogarszają też funkcje konkretnych miejsc: np. klimatyzowane powierzchnie usługowe oddające ciepło na zewnątrz czy tereny parkingowe wprowadzające do centrum dodatkowo rozgrzane słońcem auta. Wraz ze zmianą klimatu te wszystkie mechanizmy intensyfikują się równolegle do trendów w polityce miejskiej obserwowanych w ostatnich dekadach: intensywnej urbanizacji, powstawania wielkich centrów handlowych, zabudowy terenów zielonych, chaotycznej gospodarki przestrzennej.