Czy stać nas w nieskończoność na dopłaty do prądu?

Wprowadzając ustawę mrożącą ceny prądu na 2024 r., politycy koalicji rządzącej argumentowali, że ma ona obowiązywać tylko przez sześć miesięcy. Chcieli poczekać na rozwój sytuacji na rynkach energii i na tej podstawie podjąć decyzję, co dalej. Ruch ten był uzasadniony – ceny gazu na holenderskiej giełdzie TTF w okresie prac nad ustawą w połowie grudnia wynosiły ok. 35 euro/MWh, tymczasem do kwietnia spadły do 27 euro/MWh. Wprawdzie ceny gazu są mocniej skorelowane z cenami prądu w krajach zachodniej Europy niż w Polsce, ale i u nas w bliskiej przyszłości mają powstać nowe bloki gazowe. Spokój na tym odcinku to dla nas bardzo dobra wiadomość. Na dodatek uprawnienia do emisji CO2, czyli jeden z elementów decydujących o cenach prądu z elektrowni węglowych, są najtańsze od lat. Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki, który wraz z grudniowymi zmianami dostał do ręki możliwość wdrożenia nowych taryf, gdy tylko uzna, że sytuacja na rynku prądu jest wystarczająco korzystna, chciało by się więc doradzić: „Odmrażać!”. Prawda? Otóż nie.

Obecnie sytuacja na rynkach jest stabilna, ale przecież taki stan nie będzie trwał wiecznie. Długoterminowe prognozy dla polskiej energetyki wcale nie rysują się w różowych barwach. W najbliższych latach będą wyłączane najstarsze i najbardziej wysłużone bloki węglowe, a na atom musimy czekać przez co najmniej 10 lat. W tym czasie sytuacja geopolityczna jest trudniejsza do przewidzenia niż kiedykolwiek. To równanie prowadzi do jednego wniosku: prąd prędzej czy później znowu podrożeje.