Koniunktura na stal poprawi się jesienią

Na światowym rynku stali widać zarówno pozytywne, jak i negatywne sygnały. Koniunktura w sektorze motoryzacyjnym przekłada się na wyższy popyt na produkty stalowe, jednak inny odbiorca produktów z hut - sektor budowlany - pozostaje wciąż słaby, szczególnie w Europie. Czekamy jednak, aż i ten segment podniesie się z kryzysu. W odróżnieniu od Europy w Stanach Zjednoczonych utrzymuje się niezmiennie wysoki popyt zarówno na produkty płaskie, jak i długie. To samo dotyczy Chin, choć obserwujemy stopniowe zmniejszanie się różnic pomiędzy tym rynkiem a pozostałymi krajami. Produkcja w Chinach wciąż rośnie, choć już na drugą połowę roku prognozowane jest spowolnienie wzrostu gospodarczego. Czynnikiem, który w dalszym ciągu determinuje sytuację na światowym rynku stali, jest cena rudy żelaza, która - mimo iż spadła w kwietniu - ponownie pnie się ku górze.

Odnosząc się do Europy, należy zwrócić uwagę, że zarysowana pod koniec 2010 r. linia podziału pomiędzy północą a południem kontynentu pogłębia się. Gospodarki krajów Europy Północnej oraz Niemiec skorzystały dzięki wsparciu, jakie zaoferowały im ich rządy. Najważniejsze wskaźniki ekonomiczne w Niemczech wracają do równowagi - bezrobocie spada, sprzedaż na rynek wewnętrzny rośnie, eksport pozostaje silny, a zaufanie konsumentów umacnia się. Dobra sytuacja w Niemczech oddziałuje na rynki ościenne, szczególnie polski i czeski. Z kolei w Europie Południowej wzrost jest ciągle niewielki.

Tak, zauważyliśmy to już pod koniec minionego roku, aczkolwiek był to stopniowy i powolny proces. Początek roku 2011 był lepszy, odnotowaliśmy wzrost sprzedaży i cen. W najbliższych miesiącach spodziewamy się nieznacznego spowolnienia spowodowanego okresem wakacyjnym, jednak już na wrzesień prognozujemy powrót koniunktury.

Przemysł ciężki musi się zmierzyć m.in. z cenami surowców i pakietem klimatycznym, który określa dopuszczalne poziomy emisji dwutlenku węgla dla krajów członkowskich Unii. Wahania cen rudy żelaza sprawiają, że rynek jest bardzo wrażliwy i reaguje na niewielkie nawet korekty. Dlatego dążymy do zwiększenia samowystarczalności w zakresie dostaw surowców. W Polsce wyzwaniem są również wysokie ceny energii elektrycznej i niedobór węgla koksującego.

Stanowi on niewątpliwe wyzwanie dla całego sektora przemysłu, a hutnictwa w szczególności. Sektor ten już przeszedł ogromną modernizację, która przyczyniła się do obniżenia poziomu emisji na przestrzeni 30 lat o 50 proc. Mimo to ArcelorMittal zobowiązał się do 2020 r. ograniczyć emisję w skali globalnej o kolejne 8 proc. w porównaniu z rokiem 2007. Warto wspomnieć przy tym, że od 2004 r. pracujemy nad wdrożeniem w naszych zakładach programu redukcji wydzielania dwutlenku węgla o 50 proc. Nasze doświadczenie wskazuje, że najlepszym rozwiązaniem dla krajów, które muszą się zmierzyć ze zmianami klimatycznymi, będzie jasny i powszechnie obowiązujący plan wskazujący dopuszczalne limity oraz umożliwiający konsekwentne redukowanie emisji CO₂. Powinien on odnosić się zarówno do państw rozwijających się, jak i tych, które już osiągnęły status rozwiniętych. Tylko wypracowany na poziomie ponadnarodowym kompromis w całym sektorze stalowym pozwoli utrzymać bezpieczną równowagę na rynku i wśród producentów pochodzących z różnych regionów.

Wszystkie te zjawiska wpływają na obniżenie konkurencyjności sektora hutniczego Europy wobec zakładów w innych częściach świata. Wskazałbym dodatkowo na jeszcze dwa czynniki, które kształtują sytuację na europejskim rynku stalowym - innowacyjność i wyzwania demograficzne.

Wskaźnik innowacyjności dla Polski jest jednym z najniższych w UE, w 2009 r. wynosił zaledwie 0,68 proc. PKB. Do niepokoju skłaniają też dane demograficzne dotyczące Polski, której społeczeństwo się starzeje. Wskaźnik urodzeń wynosi tu zaledwie 1,3, podczas gdy powinien przekraczać wartość 2,1, aby zapewnić zastępowalność pokoleń.

@RY1@i02/2011/148/i02.2011.148.000.012a.001.jpg@RY2@

Fot. Marek Wśiniewski/Puls Biznesu/Forum

Sanjay Samaddar, prezes ArcelorMittal Poland

Rozmawiał Michał Duszczyk