Zarządzanie płynnością w gospodarce

W swoim ostatnim raporcie na temat globalnej stabilności finansowej Międzynarodowy Fundusz Walutowy przedstawia propozycje mające zapobiec powtórce z paraliżu płynnościowego banków sprzed dwóch lat.

MFW wskazuje na występujące przed kryzysem nadmierne uzależnienie od bilateralnych umów odkupu jako źródła finansowania krótkoterminowego, szczególnie wśród banków inwestycyjnych. Są to umowy, w ramach których pożyczkobiorcy transferują papiery wartościowe do pożyczkodawców z obietnicą odkupienia ich później. Tradycyjnie postrzegane są jako stosunkowo bezpieczne formy pożyczania, ponieważ obejmują pełny transfer zabezpieczeń prawnych. Jednak umowy repo niemal zamarły po upadku Lehman Brothers, ponieważ wzrosły obawy o ryzyko strony drugiej i jakość zabezpieczeń. Instytucje finansowe odczuły to boleśnie.

MFW nie chce zamknąć rynków repo, dąży do tego, by stały się one bardziej odporne na wstrząsy. Opowiada się za większym wykorzystaniem centralnych pośredników. Ustandaryzowanie reguł, centralne umieszczenie zabezpieczeń i sieć powiązań wzmocniłyby płynność. Koszty finansowania by wzrosły, warto jednak zapłacić tę cenę.

Inną propozycją jest zmuszenie banków do płacenia składki ubezpieczeniowej od ryzyka płynnościowego. Rozmiar składki byłby powiązany z szacowanym ryzykiem. Niektórzy argumentują, że pogłębiłoby to hazard moralny, kreując oczekiwania co do publicznego wsparcia płynnościowego. Jednak zapewnianie płynności w sytuacjach nadzwyczajnych jest pożądaną funkcją rządu. Banki powinny się dokładać do kosztów.

Zarządzanie ryzykiem płynnościowym nie wystarczy, by zapobiec kryzysowi. Kluczowe jest również wzmocnienie wymogów kapitałowych i stworzenie rozwiązań systemowych. MFW pokazuje jednak, że poważnie podchodzi do wzmocnienia odporności globalnego systemu.

TŁUM. TK

© The Financial Times Limited 2010. All Rights Reserved