Artykuły autora

Wyrok z 2 września 2021 r. w sprawie C-932/19 podważa prawidłowość „automatycznego” upadku umów frankowych przez sądy krajowe. Jednocześnie wydaje się przesądzać o treści przyszłej uchwały polskiego Sądu Najwyższego

Rozwija się praktyka orzecznicza polskich sądów w sprawach kredytów indeksowanych/denominowanych do kursu waluty obcej. Nadal silna jest tendencja, wątpliwa w świetle prawa unijnego i orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, do przyjmowania przez składy orzekające jednostronnie prokonsumenckiego stanowiska, skutkującego „uzłotowieniem” kredytu frankowego albo upadkiem takiej umowy zgodnie z „życzeniem i swobodnym wyborem” konsumenta. Pojawiają się jednak rozstrzygnięcia, zwłaszcza w sądach II instancji, które uwzględniają wytyczne wynikające z nowszego, znacznie bardziej zniuansowanego, wyroku TSUE z 29 kwietnia 2021 r. w sprawie C-19/20, a dotyczącego Banku BPH. Takie, w których np. zasądza się jedynie zwrot marży banku.

Zapewnienia, że ewentualne koszty rozstrzygnięć frankowych poniesie wyłącznie sektor bankowy, brzmią nieprzekonująco.

Zapewnienia, że ewentualne koszty rozstrzygnięć frankowych poniesie wyłącznie sektor bankowy, brzmią nieprzekonująco

Z wielkiej chmury mały deszcz”, „rozczarowanie”, „remis bez zwycięzcy” – to wybrane nagłówki z czwartkowych komunikatów medialnych. Zaskoczenie? Bynajmniej.

Polskie batalie sądowe dotyczące kredytów waloryzowanych do kursu franka szwajcarskiego – patrząc zarówno z perspektywy prawnika, jak i ekonomisty – weszły w następny etap.