Izabela Nowacka

Pracownik chorował przez 182 dni. Po wyczerpaniu okresu zasiłkowego ZUS przyznał mu świadczenie rehabilitacyjne na sześć miesięcy – od 10 stycznia 2024 r. Jaką przyjąć podstawę wymiaru tego świadczenia, jeżeli podstawa wcześniejszego zasiłku chorobowego wynosiła 3365,31 zł? Czy tę kwotę należy waloryzować i ewentualnie podnieść do najniższej podstawy zasiłków obowiązującej od 1 stycznia 2024 r.?

W okresie od 4 do 22 grudnia 2023 r. pracownik został oddelegowany do pracy do Czech. W Polsce podlega ubezpieczeniom społecznym oraz zdrowotnemu, a jego dochody także są opodatkowane w Polsce. Wynagrodzenia w przedsiębiorstwie są wypłacane 10. dnia każdego miesiąca. Oznacza to, że wynagrodzenie za grudzień 2023 r. pracownik otrzymał 10 stycznia 2024 r. Jak prawidłowo ustalić podstawę wymiaru składek na ZUS? Czy dla zwolnienia części wynagrodzenia należy jako graniczną przyjąć już nową kwotę obowiązującą od 1 stycznia br., czyli 7824 zł, czy z poprzedniego roku – 6935 zł? Wynagrodzenie zagraniczne wynosi 2200 euro, a za pracę w Polsce – 1790 zł.

W okresie od 4 do 22 grudnia 2023 r. pracownik został oddelegowany do pracy do Czech. W Polsce podlega ubezpieczeniom społecznym oraz zdrowotnemu, a jego dochody także są opodatkowane w Polsce. Wynagrodzenia w przedsiębiorstwie są wypłacane 10. dnia każdego miesiąca. Oznacza to, że wynagrodzenie za grudzień 2023 r. pracownik otrzymał 10 stycznia 2024 r. Jak prawidłowo ustalić podstawę wymiaru składek na ZUS? Czy dla zwolnienia części wynagrodzenia należy jako graniczną przyjąć już nową kwotę obowiązującą od 1 stycznia br., czyli 7824 zł, czy z poprzedniego roku – 6935 zł? Wynagrodzenie zagraniczne wynosi 2200 euro, a za pracę w Polsce – 1790 zł.

Ograniczenie terminu, w jakim płatnicy składek mogą przekazywać korekty dokumentów rozliczeniowych (deklaracji rozliczeniowej ZUS DRA i imiennych raportów miesięcznych ZUS RCA, ZUS RSA), wprowadziła nowelizacja ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (ustawa z 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw; dalej: ustawa zmieniająca), która zaczęła obowiązywać od 1 stycznia 2022 r. Przy czym zgodnie z przepisem przejściowym (art. 11) deklaracje rozliczeniowe i imienne raporty miesięczne za okres do grudnia 2021 r. płatnik składek koryguje w okresie do 1 stycznia 2024 r. W praktyce oznacza to, że płatnicy na korekty dokumentów rozliczeniowych, które były złożone za okres od stycznia 1999 r. do grudnia 2021 r., mają czas do końca 2023 r. (1 stycznia jest dniem wolnym od pracy – Nowy Rok). To zatem ostatni dzwonek, by dokonać zmian w dokumentacji sprzed wielu lat. Później zmian będzie mógł dokonać jedynie Zakład Ubezpieczeń Społecznych

W przyszłym roku najniższe stawki ponownie wzrosną dwukrotnie. Od 1 stycznia 2024 r. miesięczne minimalne wynagrodzenie za pracę będzie wynosiło 4242 zł, a minimalna stawka godzinowa dla zleceniobiorców 27,70 zł. Druga podwyżka nastąpi 1 lipca 2024 r. Wynagrodzenie minimalne wyniesie wówczas 4300 zł, a stawka godzinowa ze zleceń – 28,10 zł

Pracownica zawarła z nami dwie umowy o pracę – jedną na czas nieokreślony, na pełen etat, a drugą na 1/4 etatu na czas określony do 30 listopada 2023 r. Podczas trwania obu stosunków pracy pracownica urodziła dziecko, w związku z czym jako płatnik zasiłków wypłacamy jej dwa zasiłki macierzyńskie (na podstawie tzw. długiego wniosku o zasiłek 81,5 proc.). Po wykorzystaniu urlopu macierzyńskiego w pełnym wymiarze pracownica przebywa obecnie na urlopie rodzicielskim. Jednak umowa na czas określony zakończy się w trakcie tego urlopu. Co dalej z zasiłkiem – czy nadal przysługuje on pracownicy mimo ustania jednego zatrudnienia, a jeśli tak, to czy my mamy kontynuować wypłatę, czy przekazać ją ZUS? Z umowy na czas określony pracownica oprócz wynagrodzenia zasadniczego w stałej miesięcznej stawce otrzymywała dodatek funkcyjny niepomniejszany za okresy pobierania zasiłków. Czy ten dodatek podlega wliczeniu do podstawy ewentualnego zasiłku po ustaniu zatrudnienia?