Rafał Woś

W czasie pandemii każdy kraj w Europie szedł swoją drogą. Po COVID-19 też tak będzie. Czeka nas z związku z tym wysyp przeróżnych pomysłów na walkę z kryzysem gospodarczym. Jednym z nich będzie niemiecki eksperyment zapowiedziany właśnie przez gabinet Angeli Merkel.

W czasie pandemii niektóre rzeczy widać wyraźniej – choćby kruchość modelu, w którym stabilność ekonomiczna jednostek oparta jest wyłącznie na zyskach z pracy.

Czy po pandemii praca z domu stanie się normalnością? Mam nadzieję, że nie! Jednak wielu ekonomistów przewiduje, że tak się właśnie stanie.

Nową normalnością w gospodarce będzie ścisła współpraca władz fiskalnych i monetarnych. Jej cel to stworzenie modelu pozwalającego na okresowe „utylizowanie” długów rządowych, które zostają po walce z recesją. A jednocześnie niedopuszczającego, aby inflacja nadmiernie urosła.

Pojęcie „kreatywnej destrukcji” autorstwa Josepha Schumpetera uchodzi za jeden z najkrótszych, a jednocześnie najcelniejszych opisów podstawowej siły napędowej systemu kapitalistycznego. Problem w tym, że właśnie się okazało, że w warunkach realnego kapitalizmu kreatywna destrukcja w zasadzie… nie istnieje. Przynajmniej, gdy chodzi o zderzenie z poważnym kryzysem.

W 1970 r. amerykański dziennikarz radiowy Louis „Studs” Terkel opublikował książkę „Hard Times”. Te jego „Ciężkie czasy” stworzyły nowy gatunek literacki – na pograniczu historii, socjologii, wywiadu oraz reportażu zrodziła się historia mówiona. Styl ten wykorzystały badaczki Aleksandra Leyk i Joanna Wawrzyniak do stworzenia „Cięć. Mówionej historii transformacji”. To „zapis pamięci, a nie twardych faktów i dokładnych statystyk” – jak ujął to prekursor tego literacko-naukowego stylu.