Rafał Woś

Jezus powiedział: „Ubogich zawsze mieć będziecie u siebie (J 12, 1-11)”. Niespodziewanie wyjaśnienie tych biblijnych słów przynosi nowa praca jednego z najważniejszych badaczy biedy we współczesnej ekonomii – Martina Ravalliona (Uniwersytet Georgetown).

Wiele się mówi w ostatnich latach o nierównościach ekonomicznych w krajach bogatego Zachodu. A jak sytuacja wygląda na obrzeżach najbardziej uprzemysłowionych gospodarek globu?

Izolację staramy się maksymalnie skrócić. Robią tak zarówno osoby prywatne, jak i komercyjni uczestnicy handlu międzynarodowego, gdzie wszystko musi być na wczoraj. 40 dni? Wolne żarty. W tak niecierpliwym i zglobalizowanym świecie koronawirus mógł się więc bardzo szybko rozprzestrzenić.

W historii społeczno-gospodarczej świata wiele jest metalowych skojarzeń. Świadczą o tym takie zbitki językowe jak „złoty wiek” albo „wiek pozłacany”. Wiele wskazuje na to, że nadchodzi „czas miedzi”. Ale nie metaforycznie, tylko dosłownie.

A co jeśli pandemia zmieni nas na gorsze? Co jeśli umocni ona tendencje antywspólnotowe i da lepszą wymówkę dla postaw indywidualistycznych? A jeśli to wszystko przeleje się jeszcze na relacje społeczne i gospodarcze, przynosząc coś w rodzaju recydywy neoliberalizmu?

W nadchodzącym tygodniu dojdzie do pierwszej telewizyjnej debaty kandydatów na prezydenta USA. Media podgrzewają atmosferę, wieszcząc, że bezpośrednie starcie Donalda Trumpa i Joego Bidena zadecyduje o wyniku listopadowych wyborów. Prawda jest jednak taka, że faktyczny wpływ podobnych pojedynków na preferencje wyborców jest w zasadzie zerowy.

Zachód ciągle nie wie, jak radzić sobie z coraz bardziej dominującą rolą Chin na arenie międzynarodowej. Ostatnie miesiące pandemii koronawirusa tylko to potwierdziły.

Wiosną – na początku pandemii – administracja Donalda Trumpa zdecydowała się wypłacić gorzej sytuowanym Amerykanom do 1,2 tys. dol. Dziś mamy już pierwsze analizy, co się z tym pieniędzmi stało.