Artykuły autora

Sędzia Igor Tuleya nadal nie może wrócić do orzekania. Prezes Sądu Apelacyjnego, Piotr Schab, uchylił decyzję prezes Sądu Okręgowego w Warszawie Joanny Przanowskiej-Tomaszek. Wbrew prawomocnym wyrokom sądów. - O pieniądzach z funduszy europejskich możemy pomarzyć - komentuje senator Krzysztof Kwiatkowski.

- Gdy coś zacznie się „sypać”, to z pierwszej osoby popierającej Putina, może przemienić się w krytyka Kremla i flirtować z innymi krajami – mówi Zbigniew Parafianowicz, dziennikarz Dziennika Gazety Prawnej.

- Należało podjąć decyzję, czy wybiera się śmierć i symbole, czy szuka racjonalnego rozwiązania, by ratować życie ludzi. Sytuacja, w której dalsza obrona Azowstali nie miała znaczenia militarnego, uzasadnia „zgniły kompromis”. Uratowanie życia kilkuset osób ma sens – mówi Zbigniew Parafianowicz z Dziennika Gazety Prawnej.

- Przystąpienie Szwecji i Finlandii do NATO to ponad 1300 km nowej granicy z Sojuszem i porażka  Rosji - mówi Zbigniew Parafianowicz z Dziennika Gazety Prawnej w rozmowie Lidią Raś.

Przełomowych oświadczeń na Placu Czerwonym nie było. Podczas przemówienia w Dniu Zwycięstwa Putin wspomniał o tradycji rosyjskiej armii i "międzynarodowych terrorystach", którzy chcieli osłabić Rosję.

- Ani Zełenski, ani Putin nie są zainteresowani ustępstwami. Putin chce zagrabić jak najwięcej terenu i  infrastruktury ukraińskiej. Zełenski nie chce siadać do rozmów, bo liczy, że dozbrojony przez Zachód, będzie w stanie część terenu odbić i prowadzić wojnę bolesną dla Rosjan. Co nie jest kalkulacją nieuzasadnioną – mówi Zbigniew Parafianowicz, dziennikarz Dziennika Gazety Prawnej.

Wagnerowcy mogą w Kijowie podkładać ładunki wybuchowe pod siedzibą SBU albo przy wejściach do schronów, zastraszać ludność. Za pomocą dywersji nie osiąga się jakichś złożonych celów w mieście, ale sianie chaosu, wprowadzanie terroru i pokazanie ludności, że opór nie ma sensu, ma dla Rosjan ogromne znaczenie  – mówi Zbigniew Parafianowicz, korespondent Dziennika Gazety Prawnej w Kijowie.

Największą zaletą książki Błażeja Brzostka „Wstecz. Historia Warszawy do początku” jest to, że nie tylko dostarcza informacji, ale uruchamia wyobraźnię. Budzi ciekawość i prowokuje do stawiania pytań. Autor zerwał ze skostniałą formą prezentowania historii, opartą na linearnym przedstawianiu faktów na zasadzie przyczynowo-skutkowej. Owszem, taka metoda ma swoje zalety: ułatwia zapamiętywanie, pomaga w nauce, ale sugeruje coś, co nie istnieje. Teraźniejszość nie jest bowiem kulminacją procesu dziejowego zapoczątkowanego przed wiekami.

Z góry przepraszam rozczarowanych. To nie będzie ranking książek sensacyjnych, kryminalnych i thrillerów. Jest to propozycja dla odważnych, którzy lubią się mierzyć z lekturą prowokującą, zmuszającą do refleksji i wyciągającą z utartych kolein myślenia; obalającą mity i czasem niewygodną, bo często burzy spokój „ciepłej wody w kranie”.