Artykuły autora

Jak wiadomo, w polskich szkołach zakleja się dzieciom buzie taśmą, chłoszcze batem za kichnięcie i tresuje je jak psy Pawłowa. Media przyglądają się szkołom coraz uważniej, to dobrze. W całym zainteresowaniu poczucie proporcji jednak ginie. Przez to brak jasności, gdzie szukać sojuszników modernizacji.

Już po ogłoszeniu wyników badań PISA 2012 zwracałem uwagę, że choć twarde dane świadczą o postępie i pozwalają pogratulować wyników naszym gimnazjom, to trzeba być świadomym trupa w szafie. Tym trupem były relacje w szkołach, obarczone wiekowym piętnem autorytaryzmu. Ostatnio przynajmniej się o tym mówi, choć nie oszukujmy się – realna zmiana nie nastąpiła. Szkoła w Polsce pozostaje instytucją opresyjną. Długo by można wyliczać elementy nadające się w szkolnych relacjach do poprawy. Jest tam nieufność do szkoły jako części aparatu państwa, zwyczajna w polskiej tradycji. Są frustracje i kompleksy nauczycieli, przewrażliwionych na punkcie zawodowej autonomii. 

Zeszłoroczny spadek bezrobocia okazał się niesprawiedliwy – martwią się dziennikarze. Stosunkowo najmniej skorzystali bowiem na nim absolwenci wyższych uczelni.

Co roku uczestniczę w zatrudnianiu lektorów w niepublicznej placówce oświatowej. W sierpniu przychodzi 200–300 zgłoszeń, wstępnie wybieramy 50. Odpadają kandydaci słabi merytorycznie, ludzie bez zainteresowań, nieporadnie piszący, spece od wszystkiego naraz.

Takie będą Rzeczypospolite, jakie ich młodzieży... No właśnie, czyli jakie?

Opinia

Opinia

Opinia