Tim Clapham

W ubiegłym wieku, gdy palenie było jeszcze modne, brytyjska telewizja nadawała serię zabawnych reklam cygar. Był to jeden z najlepszych przykładów humoru wykorzystujący stereotyp naszego stoickiego spokoju. Każdy odcinek przedstawiał historię nieszczęśnika, któremu przytrafiają się pechowe sytuacje. Historia zawsze kończyła się uspokajającą jazzową wersją „Arii na strunie G” Bacha w wykonaniu Jacques’a Loussiera, smugą dymu i hasłem: „Szczęście to cygaro o nazwie Hamlet”. Czy mogłaby to być metafora brexitu?

Spędziłem ostatni weekend z sympatykami Jeremy’ego Corbyna. Choć trudno w to uwierzyć, nie byli to wyłącznie Brytyjczycy, lecz także Szwedzi, Irlandczycy, Niemcy, nawet goście z Tajlandii oraz Nepalu. Inspiracją dla nich wszystkich stał się człowiek, który spędził ostatnie dziesięciolecia na politycznej pustyni i który pozostaje wierny odmianie socjalizmu odrzuconej przez postępowych kolegów. Ale tydzień temu stare i nowe wspólnie wywołało potężne polityczne trzęsienie ziemi.

 Poczucie bezpieczeństwa jest jednym z najważniejszych instynktów każdego z nas. W piramidzie Maslowa, obrazującej hierarchię potrzeb człowieka, znajduje się tuż ponad potrzebami fizjologicznymi (jak sen, jedzenie, zapewnienie sobie schronienia, potrzeby seksualne), które są jej fundamentem.

Tradycyjna europejska lewica nie otrzymała w ubiegłym roku prezentu pod choinkę. Choć prawicowy populizm został w ostatniej chwili powstrzymany w Austrii (jednak zrobił to przedstawiciel Zielonych!), to nadal stanowi poważne zagrożenie dla socjaldemokratycznych partii Europy. Wielu zwolenników lewicy (także tych potencjalnych) uwiodły obietnice oraz nacjonalistyczna retoryka prawej strony. Jak zatem lewicowe partie poradzą sobie z tym egzystencjalnym kryzysem?

Wiadomość o tym, że prezydent Francji François Hollande nie będzie ubiegał się o drugą kadencję, zastała przywódców socjaldemokratycznych partii Europy w Pradze, gdzie w miniony weekend odbył się doroczny kongres Partii Europejskich Socjalistów.

Co roku twórcy słownika oksfordzkiego wybierają słowo roku. Które dominuje w dyskursie publicznym w ostatnich 12 miesiącach i tym samym odzwierciedla panujące nastroje polityczne i społeczne. Właśnie został ogłoszony tegoroczny zwycięzca. To post-prawda.