Jarosław Krawędkowski

Odbieranie śmieci na działkach rekreacyjnych i terenach turystycznych to kolejna odsłona śmieciowego problemu. Okazuje się bowiem, że w zależności od decyzji gminy, właściciel nieruchomości może płacić za śmieci tak jak w mieście – czyli co miesiąc i za pojemnik, trochę inaczej – za pojemnik ale rzadziej, albo po staremu, czyli firmie, nie gminie. Ponadto opłata zależeć może od zadeklarowanej liczy pojemników, od zużytej wody albo od miejsca noclegowego. Jedyne co pewne to to, że każdy właściciel działki musi mieć umowę na odbiór śmieci. Inaczej grozi mu kara.

Specjaliści od finansów firm, szczególnie tych najmniejszych, nie mają złudzeń - tzw. mała rewolucja Rostowskiego, przewidująca m.in. utrzymanie 23-procentowego podatku VAT, wprowadzenie nowych zasad rozliczania samochodu czy zastosowanie klauzul przeciwko niskiemu opodatkowaniu, może zniszczyć ostatnie resztki życia, jakie tlą się jeszcze w małych firmach w Polsce. Dobiją je wyższe koszty, podejrzliwość urzędników skarbowych, niepewność.

Jak to możliwe, że władze Warszawy, dysponujące armią tysięcy wysokopłatnych urzędników, mających w dodatku na wdrożenie ustawy śmieciowej aż dwa lata, skompromitowały się i musiały odłożyć całą śmieciową reformę w stolicy o co najmniej pół roku? Oto fakty, które ujawniają, jak nieudolnie i po amatorsku była przygotowywana cała operacja.

To będzie wielki i bardzo kosztowny bałagan, za który wbrew deklaracjom prezydent stolicy Hanny Gronkiewicz Waltz, zapłaci nie tylko miasto, ale wszyscy mieszkańcy, spółdzielnie oraz wspólnoty mieszkaniowe - tak komentuje ogłoszone przez prezydent odstąpienie przez Warszawę od nowych zasad gospodarowania odpadami, które miały obowiązywać od 1 lipca, Sławomir Stępkowski, dyrektor firmy  "Adminer", zarządzającej nieruchomościami należącymi do wspólnot mieszkaniowych w warszawskim Ursusie.

Pracodawcy, szczególnie z sektora MSP, twardo zapowiadają – po wprowadzeniu przymusu opłacania składek zusowskich od wszystkich umów zleceń będziemy się bronić – zaczniemy wzorem działań za czasów PRL-u wielkie "zmiękczanie", czyli zmniejszymy płace, zaczniemy zwalniać, uciekać w szarą strefę, płacić pracownikom pieniądze ”do ręki”. A to oznacza, że z nadziei ministra pracy, że dzięki „ozusowaniu” pracownicy będą mieli w przyszłości większe emerytury, wyjdzie przysłowiowa… figa.

Chcesz mniej płacić za leki? Jest na to rada – musisz wykupić specjalną polisę lekową, czyli najpierw trzeba dopłacić do interesu, aby dopiero potem na tym zyskać. W dodatku namów na nią obecnego albo byłego pracodawcę, bo sam się nie ubezpieczysz. No i uważaj na to, ile chcesz wydać na leki – największe towarzystwo ubezpieczeniowe gwarantuje ci obniżki tylko wtedy, gdy nie wydasz rocznie na ten cel więcej niż 2,5 tys. zł, czyli 200 zł miesięcznie.

Polska energetyka ma pomysł na zarabianie dużych pieniędzy. Wystarczy, że złapie klienta – czyli podłączy go do sieci i wstawi mu licznik, a pieniądze zaczynają płynąć szerokim strumieniem. Nawet wtedy, gdy do klienta nie płynie podstawowy produkt firmy energetycznej, jakim jest prąd. Opłata za podłączenie do sieci wpływa do kasy również wtedy, gdy zakład energetyczny się pomyli, albo gdy nie trafi z prognozą zużycia prądu.