Artykuły autora

Lista pretensji do Platformy Obywatelskiej robi się coraz dłuższa. Że nie reformuje finansów publicznych, nie spełnia modernizacyjnych obietnic, wreszcie – lekceważy swój żelazny elektorat. Pretensje są jak najbardziej słuszne, ale płynąca z nich konkluzja – zdumiewająca. Na złość Platformie odmrożą sobie uszy. Po młodym, wykształconym i liberalnym elektoracie można by się spodziewać czegoś mniej infantylnego niż groźby, że w czasie wyborów zostanie w domu albo zagłosuje na SLD czy PJN. Obietnice zaniechane przez PO staną się wtedy bardziej realne?

Jest świetna okazja, by odświeżyć spot wyborczy, który spowodował przegraną Platformy Obywatelskiej w wyborach parlamentarnych w 2005 r. Jego autorzy – Adam Bielan i Michał Kamiński, wtedy jeszcze w Prawie i Sprawiedliwości – skutecznie przestraszyli wyborców, pokazując błyskawicznie pustoszejącą lodówkę. Żywność miała znikać z półek na skutek podwyżek cen, jakie byłyby konsekwencją zapowiedzianego przez PO wprowadzenia liniowego podatku VAT. Obecnie ten sam film powinny przypomnieć partie, które czują się zagrożone przez Polska Jest Najważniejsza. Grupa pod egidą Joanny Kluzik-Rostkowskiej w swoim programie gospodarczym zapowiedziała bowiem wprowadzenie liniowego VAT. Tyle że nie na poziomie 15, ale 19 proc. Oznacza to, że jajka, sery czy jogurty na filmie powinny znikać jeszcze szybciej, zanosi się bowiem na dużo większe podwyżki cen żywności. Obecnie ceny zawierają 5 lub 8 proc. podatku, potem jego stawka skoczyłaby do 19 proc.

Platforma chciała rządzić, zarządzając zmianą. Posuwać kraj do przodu małymi kroczkami, bez bolesnych reform. Okazało się jednak, że zarządza tylko naszym strachem przed powrotem PiS do władzy, unikając poprawiania państwa nawet tam, gdzie zmiany nie byłyby bolesne – w niewydolnym aparacie sprawiedliwości czy usuwając bariery biurokratyczne. Notowania były wysokie, dopóki strach był jeden. Teraz strachy zaczęły się mnożyć. Ulegli im sami rządzący. I, choć są zupełnie przeciwstawne, nie znoszą się, ale potęgują. Wynik nadchodzących wyborów nie jest dla PO już taki oczywisty, władza wymyka się z rąk polityków uśpionych dotychczasowymi sondażami.

Parlament Europejski, uchwalając dyrektywę o możliwości leczenia się w całej Unii, wyręczył polskich polityków w podjęciu dwóch trudnych decyzji. Podniesienia składki na zdrowie oraz szybszej restrukturyzacji publicznych szpitali, zakończonej upadkiem wielu z nich. Warto się nad tym zastanowić, mamy czas do 2014 r., kiedy dyrektywa stanie się obowiązująca. Nie ze wszystkich jej konsekwencji zdajemy sobie bowiem sprawę.

Towarzystwa emerytalne mają prawo bronić swoich zysków. Od początku istnienia OFE na prowizjach i opłatach za zarządzanie pobieranych od naszych składek zarobiły ponad 13 mld zł.

Rząd ostatnio zachowuje się jak orkiestra bez dyrygenta. Poszczególni ministrowie zachowują się, jakby nie potrzebowali ani reszty orkiestry, ani prowadzącego. Ten ostatni też jakby zapomniał o swojej roli. To powoduje, że zamiast starannie przygotowanej kampanii, mającej przekonać 15 mln członków OFE do słuszności podjętej decyzji o radykalnej obniżce składki, mamy totalny bałagan.

Dla prawie 15 mln członków otwartych funduszy emerytalnych pieniądze zgromadzone w drugim filarze są bardziej nasze niż te zapisane na koncie w ZUS. Mimo że tych w ZUS jest więcej (12,2 proc. zarobków, podczas gdy w OFE 7,3 proc.), a efekty ich pomnażania w OFE ciągle nie powalają.

Czy nowe przepisy wyrzucają poza nawias aktywności zawodowej emerytów? Czy są krzywdzące dla tych spośród nich, którzy nadal chcą pracować? Publikujemy kolejny głos w dyskusji

Stowarzyszenie Polska jest Najważniejsza, według deklaracji Joanny Kluzik-Rostkowskiej, liczy na przyciągnięcie wyborców zniechęconych brakiem reformatorskiej odwagi PO. Jarosław Gowin, obawiający się, że PJN odbierze Kaczyńskiemu posłów, ale elektorat Tuskowi, zdaje się to potwierdzać. Gdyby to była prawda, nie byłoby źle – stracić mogłaby Platforma, ale z pewnością zyskałaby Polska, która przecież jest najważniejsza. Tyle że jest coraz więcej powodów, aby w te deklaracje i reformatorską odwagę wątpić, trzeba tylko uważnie słuchać.