Ryszard Piasecki

Temat rozwoju gospodarczego Chin nie wywołuje w naszym kraju należytego zainteresowania. Tymczasem to, co się wydarzyło w Państwie Środka w ciągu ostatnich 25–30 lat, wymaga poważniejszej refleksji. Uwaga zachodnich specjalistów od ponad ćwierćwiecza jest skupiona na skuteczności neoliberalnego modelu rozwoju i konsensusu waszyngtońskiego (prywatyzacja, liberalizacja, deregulacja i demokracja).

Nie ma już wątpliwości, że jako kraj wpadliśmy w pułapkę średniego rozwoju. Do dziś Polska osiągnęła stosunkowo łatwe cele rozwojowe i wykorzystała proste czynniki wzrostu gospodarczego. Dość dobrze rozwinęliśmy rynek finansowy i umiejętnie wykorzystujemy różnorodne formy pozyskiwania kapitału. Mamy zliberalizowany i otwarty rynek, brak barier wobec przepływu towarów i usług oraz wysoką mobilność ludzi (chociaż głównie wyjeżdżających za chlebem na Zachód).

Temat wpływu nierówności społecznych na rozwój gospodarczy budzi emocje wśród polityków, ekonomistów i związków zawodowych. Takie wskaźniki jak średnia płaca, dochód narodowy na mieszkańca czy poziom bezrobocia nie mówią wszystkiego o jakości życia w danym kraju.