Łukasz Maciejewski

"Szczęście ty moje" Siergieja Łoźnicy to film o rosyjskim nieszczęściu.

Gdybym był debiutującym reżyserem, na pewno umieściłbym w tytule filmu słowo „szafa”. Najwyraźniej przynosi szczęście: po legendarnej etiudzie Polańskiego „Dwoje ludzi z szafą” i „Rozmowie z człowiekiem z szafy” Mariusza Grzegorzka Bodo Kox wyreżyserował „Dziewczynę z szafy”. I znowu sukces. Ale żarty na bok: debiut Koxa jest nawet zbyt perfekcyjny.

O Romanie Kłosowskim pisze się najczęściej – aktor charakterystyczny, osobiście wolałbym inną metrykę – aktor z charakterem. „Z Kłosem przez życie” trafiła do księgarń w idealnym momencie. Odtwórca dziesiątek ról teatralnych i filmowych obchodzi w tym roku 60. rocznicę pracy artystycznej.

Co począć z Franćois Ozonem – bezczelnym megalomanem, uroczym hochsztaplerem? Intuicje podpowiadające, że obok pięknej obudowy kino Ozona zawsze ukrywało intelektualną pustkę i snobistyczną żonglerkę emocjami (tylko ładni aktorzy, tylko smutne tematy), w ostatnich latach nabrało szczególnej mocy. „Ricky”, „Czas, który pozostał”, „Angel”, „Schronienie” – były ponurymi niewypałami. Tym bardziej cieszy sukces „U niej w domu”.

"Dla Ellen" jest idealnym tytułem, który można by opatrzyć rozbudowanym, doskonale znanym zestawem krytycznych przypisów: że chodzi o kino mówiące o przekraczaniu własnych słabości albo o dorastaniu do odpowiedzialności za podjęte dawno temu decyzje.

Przemysław Wojcieszek staje się kimś w rodzaju nieprzyjemnego bękarta polskiego kina. Uwaga, to komplement!

Największym atutem "Domu na kółkach”" jest subtelne wykreowanie atmosfery zagubionego lata wiecznej młodości.

Po „Wierze” Ulricha Seidla oczekiwałem antyklerykalnego pamfletu. No i mamy pamflet, czy raczej pamflecik.